38ste omloop van Kluisbergen

Ik liet me door enkele kameraden nogal gemakkelijk overhalen om deel te nemen aan deze wandelescapade door de Vlaamse Ardennen. Onder ons vieren was ik als fitte dertiger vandaag de nestor van het gezelschap maar ik was getraind en had mijn beste krachten gespaard voor deze hoogdag. Twee stappers van ons kwartet zijn gewoon om 100km of meer te marcheren en de derde wandelt vandaag zijn eerste kilometers; als deze laatste in de voetsporen wil treden van zijn beroemde vader dan ligt hij maar 100000 kilometer achter, ik zou durven stellen dat dit vandaag de ideale tocht is om aan deze achtervolgingsrace te beginnen.

Klokslag zeven vertrokken we met vier op een rij voor wat een fantastische wandeldag zou worden, langs de boorden van het buitenzwembad doken we gezwind het Kluisbergbos in en werden zo meteen met onze neus op de feiten gedrukt. Een kei van een beklimming had geen genade met ons en deed onze hartslag serieus stijgen, het zweet parelde op mijn voorhoofd en dit zou er de rest van de dag blijven opplakken. De volgende kilometers werden gekenmerkt door fantastische bos-en andere onverharde wegeltjes die perfect begaanbaar waren. Het ging vervolgens rustig bergaf naar de Waalse kant van de Kluisberg toe, de wandelaars genoten van enkele zonovergoten panorama’s op de Henegouwse dorpjes Amougies en Russignies. Omloop Kluisbergen is ook gekend vanwege zijn goede bevoorrading, een eerste dorstlesser werd ons op de binnenkoer van een typische herenhoeve aangeboden.

De twee langeafstandlopers in mijn gezelschap weten maar al te goed wat er ons in de volgende rustpost te wachten staat, namelijk “een stuute met spek en ei”. Met deze gedachte in hun achterhoofd is er één van hen absoluut niet meer te houden, hij drijft frequent het tempo en klimt werkelijk als een echte berggeit door het sublieme bos van domein “Heynsdaele”. Dit is opnieuw een hele zware klim maar we weten dat boven de beloning ligt, reeds van ver worden we door de kakelende kippen gelokt en slaat de geur van spek met eieren in onze neus. Onze berggeit staat reeds op ons te wachten en verteld dat hij eens goesting had om de benen te testen. Wij van onze kant hebben vooral veel goesting om onze tanden in die boterham te zetten, en ik moet eerlijk zijn: hij smaakt overheerlijk!

We blijven niet al te lang plakken want er wacht ons nog een lange afstand, reeds van ver zien we de witte molenromp van de Hotondberg blinken in de zon. Maar vooraleer we die bereiken klimmen en dalen we nog geruime tijd langs de meest pittoreske wegeltjes, steeds genieten we van die super-uitzichten op de golvende omgeving. Hier rond de Hotond is het behoorlijk zwoegen, een uitmuntende graswegel langs het Ingelbos doet me nog litertje vocht verliezen. Dit is een mooi maar pittig stukje, al klimmend bereiken we de molen, hier is de beloning immens want een kilometersver uitzicht doet ons de inspanningen vergeten. We volgen kort een drukkere weg maar slaan spoedig links een uniek bos in, hier wanen we ons echt ergens in het zuiden van Frankrijk want deze onovertroffen smalle boswegeltjes doen ons intens genieten. Op een bepaald punt moeten we heel steil indalen, de organisatie heeft hier voor alle veiligheid een touw gespannen maar het lukt nog net zonder. Hier in het schaduwrijke valleitje is het leuk toeven, langs een waterloopje stappen we verder naar onze volgende bevoorrading, sinaasappel en natuurlijk het onmisbare Straal-water.

Er staan 20 kilometer op de stappenteller en alles verloopt nog bijzonder goed, er worden geen ongemakjes gemeld alleen maar één van ons die nu en dan eens een serieuze demarrage uit zijn benen schud, maar we zijn dat van hem gewoon. Onze volgende bestemming is Zulzeke maar voordat we dit dorpje binnenstappen moeten we nog een volgende hindernis doorkruisen. Het Elenebos is een zeer sterk heuvelend stukje groen waar het prettig doorwandelen is, voor andere wandelaars is dit blijkbaar zware kost want we steken zwaar hijgende stappers voorbij. De volgende gang op onze menu is het middagmaal dat bestaat uit enkele boterhammen met een kom tomatensoep, we spoelen dit nog eventjes weg met een fris pintje en zo zijn we klaar om aan onze volgende traject te beginnen.

Het volgende deel van onze omloop oogt wat gemakkelijker, langs hoofdzakelijk rustige verharde wegen stappen naar Melden toe waar we ons dessert ontvangen, een appel en het gekende water uit de streek.

We denken dat we zo meteen de Koppenberg moeten bedwingen maar de parcoursmeester heeft gekozen om de gekasseide beklimming links de laten liggen, hij kiest resoluut voor de Rotelenberg. Deze stijging begint matig maar dit is genoeg voor onze Stefaan om zijn volgende versnelling te plaatsen. Ik kijk even naar de andere ‘gelosten’ en een glimlach verschijnt op hun gezicht; van zodra we links een prachtig veldweggetje inslaan wordt het klimwerk wat zwaarder, boven bevinden we ons toch op de Koppenberg, we hebben namelijk de zijkant ervan bedwongen. Een rustig asfaltje brengt ons in een volgend bosje waar we een felle afdaling moeten verwerken; de remmen werken nog goed, dus geen probleem. Van zodra we het bos verlaten valt de imposante St-Walburgakerk van Oudenaarde in het oog. Even later dwarsen we een drukkere weg en in het cultureel centrum van Melden wacht ons koffie en taart, zo’n rijsttaartje gaat er toch wel altijd in.

Na het lekker gebakje doorkruisen we de Scheldemeersen, we stoten op een mooie oude Schelde-arm en beklimmen even later de Scheldedijk die we eventjes volgen. Plots duiken we weer de meersen in waar het enorm warm is, de zon kettert werkelijk op mijn bol. We naderen snel het industrieterrein van Kluisbergen waar we in de loods van een bedrijf dat bottinen maakt een frisse Aquarius naar binnen kunnen werken, dit sportdrankje raakt werkelijk mijn keel niet en smaakt naar meer.

In de volgende korte etappe wacht mijn ergste nachtmerrie, ik haat werkelijk de Oude Kwaremont maar ik ben in grote doen en ga de strijd zonder angst tegemoet. Bij het naderen van de voet van de heuvel neemt onze berggeit een lichte voorsprong, onze nieuwbakken wandelaar springt mee maar zijn stijl oogt niet zo vlot meer. De meest verstandige wandelaars proberen hier hun eigen tempo goed te onderhouden maar op het moment dat de kasseitjes beginnen kan mijn metgezel zich niet meer bedwingen en gaat in de tegenaanval, ik blijf rustig een stevig tempo aanhouden. Laverend tussen heel wat wandelaars zie ik een ware strijd openbarsten, onze ‘newby’ is serieus aan het schokschouderen en begint warempel te lopen. Ter hoogte van een volgende bocht verdwijnen ze uit mijn vizier maar eens boven aan het mooie witgekalkte kerkje van Kwaremont staan ze met zijn drieën te druipen als een niet goed uitgewrongen zeemvel.

We weten nu alle vier dat het ergste achter de rug is en met een hartige versnapering achter de kiezen wandelen we over de kasseitjes van Kwaremont verder. We bevinden ons nu in een stroom volk want meerdere afstanden hebben zich bij ons gevoegd,we krijgen nu nog een kuitenbijter te verwerken die alweer gedomineerd wordt door de snotneus van ons gezelschap. Er wordt eventjes langs de invalsweg gestapt om plots een privé-domein binnen te wandelen, dwars door een sterk golvende tuin met mooie sculpturen en beeldhouwwerken klimmen we naar een kasteeltje toe. Eens boven wacht ons een gratis Wittekerke die hemels smaakt, hier heeft het leger postgevat met een spectaculaire klimmuur. We blijven hier niet lang want de massa volk is echt enorm groot. We weten dat 2km verder de fantastische biertent wacht temidden van het Kluisbos waar de vaten Affligem gewillig lopen. Hier is er echt sprake van een overrompeling, een muziekband brengt er enkele leuke deuntjes die er dan samen met de Affligem voor zorgen dat er enkelen de beentjes strekken op de dansvloer. We laten de Vlaamse kermis achter ons en beginnen aan de laatste korte etappe, in een massa volk dalen we op prachtige boswegels naar de aankomst toe. Ik wandel samen met onze youngster voorop maar plots steekt de nieuweling ons al lopend voorbij, natuurlijk kan Stefaan dit niet verkroppen en gaat in de tegenaanval. Wat gebeurt er hier eigenlijk, het is net alsof ze de ganse dag op weduwschap hebben geleefd, ’t vrouwke wacht immers aan de eindmeet.

Als ik op mijn beurt de aankomst bereik komt de jonge Jelle mij vertellen dat zijn vader de beste was want hij is als eerste van ons groepje aangekomen. En gelijk heeft hij want als niet-wandelaar hier de 50km uitwandelen is al een prestatie op zich, de voeten zullen morgen misschien pijn doen en de kuiten zullen gespannen staan maar dit verdiend een dikke proficiat.

Bij het binnenlopen bots ik op Aktivia-voorzitter Jef Joosten die me tevreden verteld dat er meer dan 8000 deelnemers waren waarvan vandaag 1176 de 50km hebben gewandeld. Wat hem ook opviel was de aanwezigheid van bijzonder veel jong volk, misschien zal de wandelsport door zo’n prachtige organisaties als deze zijn tweede adem vinden. Na onze babbel doe ik hier vrolijk mee aan de Vlaamse kermis met frieten en bier, als we zeer tevreden naar West-Vlaanderen terugkeren komen er nog steeds pakken wandelaars binnen, de één al beter marcherend dan de andere maar allemaal dik content.

Foto's : http://www.4op1rij.be/Fotoalbum_detail.php?ALID=147