Smokkeltochten in Stekene

Uit een brede waaier van mogelijke afstanden kiezen we vandaag in Stekene voor de 30km, op de uitgetekende kaart zien we behoorlijk wat natuurgebieden en we verwachten dus een tocht om duimen en vingers bij af te likken. Reeds na enkele honderden meter stappen we het “Steengelaag” binnen, door dit natuurgebied dat opgericht werd in een voormalige kleiput kronkelt een mooi éénmanspad langs de rand van het gebied. We verlaten nogal snel deze groenzone en belanden zo op een geasfalteerde oude spoorwegbedding die we nu een behoorlijk eind gaan volgen tot in het gehucht “Bosdorp”. Vanaf hier trekken we op een prachtige zanderige wegel door de Stekense meersen; dit pad is mooi afgeboord met hoge, in de wind ruisende bomen. Mede door de aangename temperatuur die lichtjes getemperd wordt door een verfrissende noordooster kunnen we hier optimaal genieten van de zonovergoten omgeving. Even later stappen we opnieuw ons gekend spoorwegtracé op om wat verder na een dikke 7km onze eerste stempel te ontvangen in Klein-Sinaai.

Meteen na een verfrissing wandelen we een sublieme ellenlange dreef in die ons recht naar het Wullebos stuurt. Door het spel van zon en schaduw is het hier heerlijk toeven midden de overheersende natuur, plots duiken we het eerder genoemde stukje groen in dat hoofdzakelijk bestaat uit naaldbomen. Een ‘wulle’ is een ransuil en heden ten dage vindt je deze hier nog zeker terug; dit is echt een wandelparadijs want langs de smalle wandelwegeltjes vinden we het kleurrijke maar giftige vingerhoedskruid terug net als de bloeiende rododendrons die zorgen voor een mooi kleurenpalet. In het bos hebben we de 17 en 20km-wandelaars afgeschud en samen met de langere afstanden wandelen we naar de Zandberg toe. Het blijft een prima wandeling want alweer stappen we op zandpaadjes dwars door de naaldbossen totdat we plots op de drukke expressweg naar Antwerpen stoten. Ter hoogte van het gehucht “Kruisstraat” moeten we deze drukke verkeersader oversteken, er is hier serieuze file richting Knokke maar de arm der wet waakt zoals het hoort. Onder het strenge oog van een wetsdienaar kunnen we veilig deze snelweg dwarsen, we vervolgen op een naoorlogse betonweg onze weg. Doordat er file is op de parallel liggende expressweg wagen veel automobilisten via deze ‘bison futé’ hun kans, daardoor is het hier gevaarlijk stappen en ben ik dan ook blij als we na 15km onze tweede rustpost binnenwandelen in het lokaaltje van de ‘schuredorsers’.

We keren eventjes op onze stappen terug om rechts via een onverhard pad de Moerbekepolder in te wandelen, aan de rand van een nat gebied stuurt een fantastisch wegeltje ons vervolgens naar “de oude Zeedijk”. Aan de voet van deze dijk loopt een lange kaarsrechte weg parallel met de staatsgrens, aan het eind van dit lang lint gaat de 30 er rechts alleen van door en klopt meteen aan bij onze Noorderburen. Door de Hollandse polders slingert een bekoorlijk asfaltje naar een pluk bos toe, we richten ons nu weeral naar Vlaanderen maar pal op de grens stappen we naar Koewacht toe, dit grensdorp is gekend voor zijn vlascultuur en ik kan me inderdaad herinneren dat we welgeteld één veld vlas zijn voorbijgestapt. Een mooie bosdoorsteek later stappen we “De Roefel” binnen, onze laatste controlepost.

We moeten nog 8km overbruggen naar de aankomst toe, de parcoursmeester stuurt ons over rustige baantjes en schilderachtige paadjes naar een drukkere weg toe en vanaf hier is het wandelplezier voor ons ten einde. Inderdaad, begrijpen wie begrijpen kan maar we moeten nu ongeveer 4,5km de drukke weg naar Stekene volgen. We ‘genieten’ wel van een afwisseling tussen een in rode klinkertje aangelegd fietspad en nadat we onder de E34 zijn gedoken stappen we verder op een bekakt voetpad. Dit traject hoort in zo’n wisselbekertocht zeker niet thuis want een wandelaar herinnert zich vooral het laatste deel van zijn uitstap. Nadat ik na drie kwartier bijna mijn ‘klakske’ opat van frustratie en ongeloof stuurde een pijl ons eindelijk eens naar rechts, deze weg loopt naar het plaatselijke rusthuis en het daarachter gelegen stadspark waar er juist door zes knappe dames een flamencodans werd uitgevoerd. Dit is zeker het mooiste stukje ‘natuur’ dat ik in het laatste uur heb mogen aanschouwen; ik ben dan ook blij dat ik na 30,8km de drukke aankomst kan binnenwandelen.

Op de koer van het schooltje word ik door medewandelaars aangesproken over dit laatste slechtverteerde traject, dit is duidelijk een foute keuze van de parcoursmeester. Gelukkig laat ik dit niet aan mijn hart komen en in goed gezelschap geniet ik van een Duvelke; hopelijk kan dit artikeltje bijdragen tot een correctie van deze dwaling.

Foto's : http://www.4op1rij.be/Fotoalbum_detail.php?ALID=149