Klingse bossentocht

Onder een dreigend wolkendek zijn we vanmorgen op weg naar de grensgemeente De Klinge, ter hoogte van Gent-Zeehaven verliezen de zwangere wolken hun water en doen de ruitenwissers dansen op mijn voorruit. We belanden letterlijk van de regen in de drup want als we door de parkeerbegeleider ter hoogte van zaal “De Klingenaar” onze vierwieler kwijt kunnen klaart de hemel wat open. Op het moment dat we aanzetten voor ons eerste traject van 7,4km vallen de laatste verdwaalde druppels, we sluiten onze paraplu en deze zal opgeborgen blijven voor de rest van de dag. Niet lang nadat we vertrokken zijn wandelen we reeds midden de verrassende natuur van dit grensgebied, de ene mooie wegel overtroefd de andere. Spoedig zien we voor de eerste keer zo’n opvallende grenspaal verschijnen, dit is het bewijs dat we nu op Hollandse bodem stappen. Soms wandelen we op smalle zanderige paadjes die heerlijk tussen de hoge dennen kronkelen en soms worden we over bredere zandpaden gestuurd; iedere keer anders maar telkens wonderbaarlijk mooi. Ter hoogte van een volgende grenspaal verlaten we de bossen en in de buurt van de oude spoorlijn Mechelen-Terneuzen vinden we in een kleuterschooltje onze eerste rustpost.

Na tien minuten rust stuurt een brede grasweg ons opnieuw het groene landschap in totdat we een kei van een boswegeltje bereiken. Op dit schitterend paadje maak ik kennis met enkele wandelaars van de Korhoenstappers uit Oud-Turnhout die hier met de bus aanwezig zijn, ze zijn eveneens verbaasd van de schoonheid van dit gebied. Goedgemutst duiken we een volgend natuurgebied binnen, namelijk het waterwinningsgebied “St-Janssteen”; een smal paadje brengt ons dieper dit prachtige domein in. Afwisselend maken we nu kennis met uitgestrekte heidegebieden en soms dichte bossen, lange waterpartijen zorgen voor een bijzonder mooie afwisseling. We zijn echt diep onder de indruk als we na 15km onze tweede rustpost bereiken.

We nemen even tijd om de maag content te stellen vooraleer we opnieuw vertrekken voor een ontdekking door het “Stropersbos”. Een schitterend pad tussen de varens stuurt ons naar een houten poortje, aan de andere kant wacht nog heel veel moois want door het gebied met zowel naald- als loofbomen is het gewoonweg fantastisch om te wandelen. De wandelaars krijgen hier werkelijk een overdosis aan de meest fantastische paadjes onder de wandelschoenen geschoven. Nadat we enkele langere dreven hebben doorwandelt kunnen we onze laatste stempel gaan afhalen in ‘de Stekelbees’, een schooltje.

Op de rand van het bos volgen we nu eventjes de populaire oude spoorwegbedding naar Terneuzen om plots links opnieuw de bossen in te lopen. Weeral heeft de parcoursmeester hier gezorgd voor prima boswegels waar het een waar plezier is om op te wandelen. Voor een zoveelste keer flirten we met de staatsgrens en na een laatste lusje op Nederlands grondgebied zet een zeer mooie boswegel ons af niet zo ver van de aankomst.

Dit was duidelijk een wandeltocht met alles erop en eraan, ik kan me moeilijk voorstellen dat er hier mensen zouden zijn die niet tevreden waren. De bepijling in fluo-kleuren was in orde, de controleposten waren proper, het parcours en de omliggende natuur waren super en we kunnen onze mooie dag hier gepast afsluiten met een blondje uit de streek : een Klings kalseibiertje. Proficiat Gasthofstappers.

Foto's : http://www.4op1rij.be/Fotoalbum_detail.php?ALID=155