| Gepost door: Wim |
| Organiserende club: WSK Marke |
Ons verhaal van vandaag speelt zich af in de omgeving van Marke alwaar de plaatselijke wandelclub de stappers een stukje van de prachtige omgeving ten zuiden van Kortrijk zal laten verkennen. De tijd dat de kommiezen (douaniers) het leven van de blauwers (smokkelaars) zuur maakte is reeds lang voorbij maar toch kan men in deze golvende omgeving nog restanten terugvinden die herinneren aan de vliegende brigades en fietsende douaniers die ten strijde trokken tegen de ‘fraudeurs’. In een ruime boog rond de Guldensporenstad vindt men heel wat industrie terug maar het lukte deze vereniging wonderwel om een schitterend parcours uit te pijlen die de aanwezige nijverheid perfect kon ontwijken; dit alleen al verdiend een eerste pluim. Net zoals gisteren was het een zweterig weertje dat de poriën serieus open zette; daarom besloten we om ons wandeltraject wat in te korten. Op het moment dat we vertrokken voor de 25km voelde ik de eerste zweetdruppel langs mijn ruggengraat naar beneden glijden, dit beloofde voor de volgende vijf uur. Meteen lanceerde een eerste wegel ons het golvende landschap in waarvan ik meteen welgezind werd, de ene graswegel volgde nu namelijk de andere op en ik was positief verrast door het feit dat we zoveel onverhard onder de wandelsloefen kregen. Gezamenlijk met de andere afstanden beklommen we nu één van de vele heuveltjes die deze streek rijk is, op de kaart las ik dat we de marionettenberg hadden bedwongen vanwaar we op een weids panorama werden getrakteerd. Tegen de noordflank van het eerder genoemde bergje bevindt zich het voormalige stort dat nu omgetoverd is tot een fameus natuurgebied. Schitterende graswegeltjes kronkelen tussen het wilde groen en enkele mooie waterplassen door; wat later verlaten de wandelaars deze verrassende zone om via een pittoreske dreef hun tot nu toe uitmuntende wandeltocht verder te zetten. Nu krijgen we een warm wandel-en fietspad te verwerken om even later via een scherp dalend miniscuul paadje de achterzijde van een rij huizen te benaderen. Wat is dit een formidabel eerste traject aan het worden. In de verte doemt het kerkje van Bellegem op en iedereen die de streek wat kent weet dat dit betekend dat we moeten klimmen, dwars door een boerderij bereiken we een subliem graswegeltje dat ons feilloos afzet net voor Bellegem-platse. We blijven klimmen totdat we in de schaduw van de plaatselijke kerk onze eerste stempel mogen ontvangen. Er staan nu 7,8km op onze “kilometriek”. Nadat we ons vochtgehalte wat hebben aangevuld volgt er nu een waar festival van kerkwegels. Deze tegelpaadjes lopen in een lus rond de gemeente waarbij we onder andere brouwerij Facon passeren, één van de twee aanwezige bierfabrikanten. Tussen de patatten en de bieten vervolgen we nu onze weg naar Rollegem alwaar we na 12,6km van een tweede rust kunnen genieten. We zijn halfweg en ik moet eerlijk zijn dat alles onder de knieën wat stijf begint aan te voelen, het zwoele weertje speelt me duidelijk parten. We zijn op weg naar de Franse grens maar van kommiezen en blauwers is er nu geen sprake, de grenzen staan wijd open. Het is leuk wandelen door dit beeldige landschap, even verder flirten we kortelings met de grens en stappen via zeer wandelvriendelijke paadjes en wegen in de richting van Aalbeke. Het valt mij op hoe verbazend rustig het hier is hoewel we ons midden een kluwen van verschillende autostrades bevinden. En ja, beste lezers, het is nog steeds enorm warm. Mijn haar plakt onder mijn ‘klak’ echt tegen mijn hoofd maar als een echte flandrien stappen we onvervaard verder. We passeren het gehucht “Papeye”, overwinnen een zoveelste brug en vinden vierhonderd meter verder onze laatste rustpost in de zeer ruime hangar van firma “Devos”. De verfrissing raakt mijn keel niet en doet mij verlangen naar een glas vocht met schuim erop, maar dit zal nog een klein uurtje op zich laten wachten. Dwars door een met jonge eiken aangeplant natuurgebied sturen de mooie graswegeltjes ons naar een zoveelste brug. We nemen vlot deze hindernis om ter hoogte van de “Kapelhoek” een kerkwegel in te lopen die recht naar het gebedshuis van Aalbeke loopt. Een klimmend wegeltje brengt ons langs een voormalig kasteelbosje naar pittoreske hoogten om ter hoogte van een imposante houthandel weeral een autoweg te kruisen. Links en rechts van ons zien we luxueuze stulpjes verschijnen vooraleer we bijna uitgedroogd de gebouwen van het ‘Don Boscocollege’ zien verschijnen. De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst maar onze beloning verschijnt spoedig in de vorm van een blonde Chimay die uitdagend naar mij lacht. Als ik voorzitter Rik vertel dat dit een schitterende tocht was verschijnt er een vrolijke glimlach op zijn bezweet gezicht; ongeveer 1460 wandelaars vonden de weg naar de rand van Kortrijk. Het duurt eventjes voordat mijn dorst gelest is en in die tijd komen heel wat clubmakkers en wandelvrienden binnenvallen; allen waren zeer positief over deze schitterende wandeltocht; kortom, een succes dat volgend jaar zeker moet geëvenaard worden. |