Veel nostalgie tijdens de St-Pietersveldtocht

Of wij het St. Pietersveld kennen, wel ja toch vooreerst de instellingen, de gulke putten, de radiotorens en enkele stukjes bos waar je kunt wandelen en dat is het dan zeker? Maar wij gaan met de Wingense wandelclub vriendenkring P.L.C. op pad en zullen ons mening dringend moeten herzien. Het wordt een zomerse wandeling van bij het ochtendgloren is er de zon al, een poosje nadien verdwijnt zij even om later stralend aan de hemel terug te komen. Het is meer dan 25°, maar een licht briesje zorgt voor aangenaam wandelweer, en soms zijn de vele mooie dreven een aangename verpozing. Wij zijn vertrokken en kiezen voor het 12 km parkoers.

Wij zijn nog niet vertrokken of wij hebben al een geschiedkundig plekje, het inschrijfzaaltje is de oude meisjesschool. Hier werd omstreeks 1890 de meisjes en kleuterschool gebouwd voor de kinderen van het personeel van de instellingen van het St. Pietersveld voor zo een vijftigtal gezinnen uit het Vlaamse en Waalse land. De school werd bestuurd door de zusters van liefde uit Roeselare. Tot 1910 leidde zuster Camilla met strenge en waardige hand het onderwijs. Een vrij ingewikkelde leerstof werd aangeleerd, namelijk lezen, schrijven, rekenen en ook de Franse taal. In 1975 is het schooltje stopgezet. Na een periode van leegstand werd het gebruikt als feestzaal voor het P.C.L. ( Penetrair Landbouw Centrum), momenteel is het privé bewoond.

Wij stappen richting natuurgebied de gulke Putten, een gebied van om en bij de 100ha. Het bevat het zendstation met zijn opvallende antennes, en ook het predikherenbos. Anderzijds zijn er veel verschillende vogelsoorten te ontdekken, ook veel naald en loofbossen afwisselend met weilanden.

Na een poosje kruisen wij de Bruggestraat en komen langs de boerderij van het PLC terecht. Het centrum heeft een uniek gevangenissysteem. Ieder langdurig gedetineerde die hier komt moet een overeenkomst ondertekenen dat hij zal werken. Voor dit werk wordt hij vergoed maar moet een belangrijk deel van zijn loon afstaan voor hulp aan zijn slachtoffers.

Het centrum is een zeer grote hoeve met 250 runderen die tweemaal per dag dienen gemolken te worden. Ook verbouwd de hoeve groenten om in zijn eigen behoeften te voorzien. De overige producten worden verkocht en de opbrengst gaat naar de staat.

Wij vervolgen onze tocht langs heerlijk mooie dreven, open weilanden en prachtige natuurzichten, en in dit landschap vinden wij ook enkele koetsen terug. Wij volgen richting Savooie en krijgen de radiotorens in het vizier. Wij kruisen de grote baan en eventjes later zijn wij terug het bos in. Hier brengen de vogeltjes een heerlijk zangfestival ten gehore, en de vink is één van de hoofdzangers en het zijn Vlamingen want zij zingen siskewiet en niet siskeweeuw. Terug een stukje bewoonde wereld en dan rechts een privé bos in. Een prachtig en zeer verzorgd bos met een kapel enkele grote gebouwen en een heus kasteel.ook de prachtige dreven zijn een lust voor het oog. Hier in dit domein vinden wij onze eerste rustpost. Wij bevinden ons in het domein van de broeders van liefde. Een opleidingscentrum voor jonge paters. Hier komen kloosterlingen vooral uit Afrika, Indië en Azië. De kapel is open en wij gaan eventjes binnen, het is prachtig en de speciale bouw van de bidstoelen valt op. Je kan er op zaterdagnamiddag zo een dienst bijwonen, het is een aparte mis met heel veel liturgische gezangen die in die akoestisch gebouwde kapel hemels klinken, de voertaal is Engels maar af en toe vertaald een broeder een stukje in het Nederlands.

Langs deze weg willen wij de broeders van harte danken voor hun gastvrijheid omdat wij zomaar door hun domein mochten.

Aan het eerst volgende kerkje en eventjes voor de boerderij hoeveke Schuurlo uit1826 zijn wij terug het bos in. Een klein detail op de veust zit een uil, pas op hé het is niet den dezen die je denkt hé ja maar het is rap gebeurd. Ook onderweg een oud witgekalkt verlaten hoevetje. In de malse groene weiden vinden wij ook veel grazende koeien en ook verschillende hoeves, onder andere het indrukwekkende Kipplehof, de naam van de hoeve is verwerkt in het dak. Terug een oud gebouw de jongensschool. In 1909-1910 gebouwd met het doel de jongens van het personeel afzonderlijk les te kunnen geven. Voordien kregen zij les van de weldadigheidsschool. In 1907-1908 mochten de ouders kiezen welke schoolmeester hun kinderen zou onderwijzen. Het systeem zat zo in elkaar iedere school bestond uit afzonderlijke leergroepen, deed men zijn best dan kon men hoger op klimmen naar een beter geleerde groep. Het schooltje had een bijzondere reputatie voor het aanleren van het Frans. Dat naast de moedertaal de voertaal was, het werd in 1974 definitief gesloten

Wij naderen een prachtige vijver met zeer veel bloeiende waterlelies, op het eerste zicht niks bijzonders maar de naam is niet gewoon die vijver noemt namelijk de scheepsput. Hier werd in 1852 zeevaart onderricht gegeven om de jongens als matroos werk te verschaffen en allerlei scheepstechnieken aan te leren. Op een weide werd een schoolschip gebouwd naar het model van een Barkenstijn-koopvaardij-driemaster, ook genoemd een driemasterschoenerbrik.

Het schip was 30,5m lang en 7,5 m breed, grotendeels samengesteld met buiten gebruik gesteld materiaal van oude kanonneerboten. Het touwwerk alleen woog 4500 kilo. Nadien werd de aarde er rond wegegegraven en zo werd het schip te dobberen gezet.De inhuldiging vond plaats op 11 Juli 1858. In het begin van de twintigste eeuw verdween de belangstelling voor het beroep en uiteindelijk in 1913 volledig ontmanteld.Naar het einde toe krijgen wij nog een ijsje  aangeboden door de Wingense wandelclub, langs deze weg van harte dank voor de traktatie

Nog een laatste gebouw ontdekken wij op heet einde namelijk de Succursale. Oorspronkelijk is de bedoeling in de Ecole de Réforme van Ruiselede enkel beroepsopleidingen te geven. In 1852 werd reeds de matrozenopleiding toegevoegd. Door het grote opleidingssucces en de sterk toegenomen bevolkingsaangroei werd besloten een bijhuis te bouwen. Na de opheffing van de matrozenopleiding in 1913 werden hier vooral bedelende en landlopende jongeren opgenomen. In de volksmond sprak men dan meestal over de suekerzoole of suikerschool. In 1930 was de instelling dermate terug gelopen dat alle leerlingen terug in het hoofdgebouw konden ondergebracht worden. De Succursale werd overgedragen aan de toenmalige Regie van telefonie, die er een feestzaal Belradio, woningen een mess en een vergaderzaal in onder brachten.

Zo bereiken wij dan ook stilaan de aankomst van een boeiende geschiedkundige en afwisselend zeer mooie rustige natuurwandeling. Parkoermeester van harte proficiat en van harte dank voor je inzet het was gewoon schitterend. Verder kunnen wij een zeer verzorgde organisatie noteren begeleid door een gastvrije bediening, ook hen willen wij dezelfde eerbetuigingen uiten. Anderzijds bemerkten wij nog de klare uitleg over de verschillende afstanden en konden wij zelfs een gedetailleerde beschrijving van het gewenste parkoers meekrijgen.

In ieder geval Wingense Wandelclub vriendenkring PLC wij waren graag bij jullie te gast, hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.