| Gepost door: Kastaar |
| Organiserende club: Florastappers Gent |
Wij zijn in Bottelare te gast bij Florastappers Gent voor hun zomertocht. En eerlijk gezegd wij kunnen stoefen, het is een echt zomerse dag, met in het begin heel veel zon, in de late namiddag om en bij de 25° en zwoel weer, maar een licht briesje brengt later op de dag de aangename gevoelstemperatuur tot stand voor een aangenaam wandelweertje. Vanuit de Patrokring vertrekken wij dan voor het 15km parkoers. Amper en paar honderd meter uit de knusse zaal en een heerlijk buitenterras zijn wij ribbedebie. Wij worden rechts ingestuurd in de lochtingwegel echt een smal paadje een goede meter breed meer niet achter het dorp de velden ingestuurd met langs de ene kant een hoge haag en aan de andere kant maïs en even later staan wij als het ware op de boerenbuiten. En nu gaan wij een echt wegelfestival tegemoet, krijgen de Drieswegel, de onderstandwegel langs maÏs velden en groene weiden met een mooie groene horizon. Eventjes links en wij zijn op de Doelwegel. Wij gaan een rij heerlijk geurende lindebomen voorbij en het verfrissende windje helpt mee aan de verspreiding van deze heerlijk zomerse geur. Het is er o zo rustig heerlijk wandelen, langs die rustige smalle kronkelende paadjes, in die heerlijke stilt weg van het dagdagelijkse gejaagde gefriemel hier kan je echt onthaasten. Wij naderen de boterhoek en komen die langs naar de Asselkouter toe waar wij een pittig klimmetje dienen te verwerken, en ook dat glooiende landschap biedt ons zeer genietbare zichten. Die zou volgens een pancarte omringd zijn met hazelstruiken misschien vinden wij er ooit nog eekhoorns maar die melden niet thuis. Maar in de boomrand vonden wij wel enkele wilde kerselaars. Boven vinden wij het winkeltje en een camping van de Christoferus gemeenschap, hier kan men zich biologisch gekweekte producten aanschaffen maar die is dicht. Wij volgen nu de gelijknamige wegel terwijl wij genieten van de natuur en meteen de groene. Als wij het pittoreske kerkje van Munte in het vizier krijgen passeren wij een zeer mooie bomenrij gevormd door een hoge haag van lijsterbes, die donkergroene blaadjes met die helrode bessen, maar niet eetbaar voor ons maar wel voor de vogeltjes. Wij komen het piepkleine idyllische dorpje Munte binnen waar wij in het knusse culturecentrumpje onze eerste rustpost terug vinden. Na de rust gaan wij terug een stukje klimmen en even later bemerken wij in het landschap de silhouetten van enkele radiotorens, en stappen even later de toepasselijke torrekensstraat op. Het zijn radiotorens voor militaire doeleinden, en dat wordt bevestigd want een patrouille militaire politie passeert. Ook vinden wij er nog enkel oude oorlogs herinneringen in de vorm van oorlogsbunkers. Het parkoers is een aaneenschakeling van wegels, natuurpaadjes smalle tramacjes en rustig landelijke betonweggetjes om echt te kunnen genieten van het afwisselende en genietbaar rustig natuurlandschap. En dan mogen wij via een smal graspaadje het bos in, een heerlijke belevenis van licht en klank, niet door regen of bliksem absoluut niet hoor. Maar het gouden zonlicht priemde zich een weg door het bladerendek, een garantie voor fascinerende beelden. En dan het gezang van de vogels waarin de vink de hoofdrol speelde. En het waren Vlamingen want zij zongen allemaal siskewiet en geen Waalse siskeweeuw. Ten titel van inlichting een echte Waalse vink zou niet bestaan, maar die benaming is gegeven aan een vink die zijn liedje niet juist zong. Het zou voorkomen uit vroegere tijden toen het tussen Vlamingen en Walen helemaal nog niet boterde, en dat is de uitleg van een vinkenier die wij kregen om het verschil tussen een goede en een slechte vink aan te duiden. Wij komen het bos uit en de temperatuur is vlot gestegen naar om en bij de 25 graden, maar het nog steeds aanwezige briesje zorgt voor uitstekend wandelweer. Wij doen er een ontdekking want wij passeren de hoeve van de weerwolf want aan de gevel hangt een houten figuur van een man met een weerwolf op zijn rug. Zo meer dan honderd jaar geleden had bijna iedere gemeente daar in de streek miserie met een weerwolf. Een listig avonturier gehuld in een wolfsvel sprong in het avondduister op de rug van een voorbijganger. Zeg maar dat hij de mensen terroriseerde, schrik aanjoeg en zelfs soms geld afperste. In 1880zou hij door Homère De Buyserie aangepakt geweest zijn. Hij liep namelijk met het monster op de rug achterwaarts tegen een boom en bezwoer het monster dat hij niet lang meer de weerwolf zou zijn, maar de weerwolf kon ontsnappen zonder dat zijn slachtoffer hem ontmaskerde. En zo na dit stukje legende of geschiedenis komen wij naar het dorpje Munte terug voor een tweede rustpauze. Met nog een laatste stukje rustige paadjes en heerlijke natuur besluiten wij deze mooi rustige en aangename natuurtocht. Verder genoten wij van een zeer verzorgde organisatie en een zeer vriendelijke gastvrije bediening. Daarom aan iedereen van harte proficiat en van harte dank wat zijn taak ook was want hun inzet was uitmuntend. Nog een laatste boodschap vergeet de parkoermeester niet in dezelfde hulde te betrekken, stuur hem zeker niet door want zijn werk was voortreffelijk. Gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid. |