In Biervliet langs en over dijken om een uniek landschap in te kijken

In het café op de hoek laten wij ons inschrijven in het geschiedkundig en lieflijk ogende stadje voor de elfde zomertocht van wandelclub “ De Trekvogels Boekhoute “. Het weer is zomers bij de start om en bij de 20° , met afwisselend wat zon, om in de loop van de namiddag over te gaan naar om en bij de 30°. Op de hogere dijken en in de weidse vlakte waait een aangenaam briesje, wij gaan van start en kiezen voor het 12 km parkoers.

Wij stappen door het stadje, en het eerste monument dat wij tegenkomen is het oude raadshuis.

Sedert het stadje in 1183 zijn stadsrechten kreeg heeft het heel wat meegemaakt. Heel wat watersnoden, geuzenoorlogen bezettingen, de teloorgang van de visserij; maar het is nog steeds bekend voor zijn haring. Opvallend en zeer interessant zijn de verschillende grote foto’s uit het verleden tentoongesteld op een soort schildersezels machtig mooi werk van de heemkundige kring. Tijdens het uitstappen komen wij langs die typische Hollandse huisjes met keurig verzorgde tuintjes. Eventjes buiten de kern vinden wij de kerk van O.L.Vrouw onbevlekte ontvangenis met nog daarnaast de oude pastorij. Eigenaardig is ook Biervliet is een stad en toch maakt het deel uit van de gemeente Terneuzen

Via een ommetje komen wij , via een smal maar steil klimmend wegeltje langs de windmolen “ De Harmonie” met daarbij een verzorgd hoenderpark met enkele zeer mooie kippetjes.

De molen was aanvankelijk een oliemolen die later werd omgebouwd tot graanmolen. Een boven komen wij langs de Nederlands hervormde kerk voorbij en zijn wij terug in het centrum. Even dalen wij een straatje af naar een rivier toe en stappen zo achter het stadje door, een stil en rustig tarmacje met in de berm tal van mooie bloemen.

Als via de dijk in het open landschap terechtkomen zien wij een uniek stukje landbouwzone.

De lagere landen beschermd door de hoge dijken zijn allemaal gronden gewonnen op de zee Als wij van dijk wisselen en richting Terneuzen opstappen komen wij in de nummer zevenweg, eigenaardig ook, misschien geen straatnaam gevonden en dan maar een nummer toegekend wie weet? .

Op onze linkerkant vinden wij de dijk beplant met hoge lindebomen, en langs de rechterzijde heel wat tarwe en aardappelvelden en stilaan merken wij de industrietorens van Terneuzen op. Via de groene weg die zijn naam niet heeft gestolen stappen wij op de groene horizon af 

Een andere opvallende wegbenaming de eiergatsroute waar wij een imposante boerderij langskomen. Aan de Paulinebeek stappen wij dwars door de dijk heen via een opening die er in gemaakt is. Aan beide zijden vinden wij een degelijke muur met in  kant een tweetal sleuven, waar men schotten kan in plaatsen om in geval van nood te kunnen afsluiten en zo het hinterland van wateroverlast te kunnen verhelpen. De tarwe en de aardappelen wijken nu voor grasvelden geschikt voor het oogsten van graszaden, ajuinvelden en bruine bonen velden.

Wij dwarsen even de grote baan en vis een steil klimmende trap komen wij op een andere dijk boven. Wij krijgen meteen een schitterend zicht op de druk bevaren Westerschelderoute.

In de groene zone vinden wij tal van paarse zwinbloemen, terwijl rechts van ons op de dijk wat schaapjes grazen. Het is echt zalig genieten op dat smalle tarmacje. Het is laagwater en op de vrij gekomen schorren zien wij heel wat scholeksters op zoek naar een lekker hapje.

Op de dijk vinden wij nog een gedenkteken ter ere van de Canadezen die hier op 9 Oktober 1944 landen en de streek bevrijden van de Duitse bezetter. Even verder in de knusse loods op een boerderij vinden wij onze rustpost.

Als wij de rustpost verlaten langs een kaarsrechte dijk beplant met hoge lindebomen en rechts van ons hele velden ajuin, om bij te wenen als die      allemaal zou moeten pellen, goeie avond en breek geen ruiten. En wat ook velen zullen lekker vinden van die bruine bonen. Opvallend in de bermen reeds veel gevallen bladeren. Gans het parkoers is een netwerk van weggetjes en dijken in een uniek landschap. Wij stappen nu de hazeweg op en voor ons verschijnt het silhouet van het knusse stadje Biervliet.

Maar eens terug op het stadspleintje kunnen wij niet langs het standbeeld van hun ereburger kijken, namelijk Willem Beukelszoon. Dit is de vermoedelijke uitvinder van het haringkaken.

Het kaken  gebeurde zo , met een speciaal mes werden de kieuwen en de ingewanden verwijdert behalve de alvleesklier Deze klier was noodzakelijk om de haring te laten rijpen want het waren allemaal jonge haringen achteraf maatjes genoemd.

En zo waren wij terug van een rustige en zeer aangename wandeling in een unieke omgeving echt een belevenis waard

De trekvogels stonden borg voor een  verzorgde organisatie, langs deze weg proficiat en van harte dank aan alle medewerkers voor het gastvrije onthaal.

In een zomerse sfeer zijn wij op het gezellige terras nog wat blijven nakaarten en hebben gezellig nagenoten, gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.