In Axel vinden we heel wat kunst en natuur

Voor deze gelegenheid zijn we vandaag te gast in het Zeeuwse Axel bij “W.S.V. Zeldenrust Terneuzen” voor hun 30^ste Vliegende Hollandertocht.

Het wandelweertje is vandaag niet opperbest, we starten onze tocht onder een zwaar bewolkte hemel en enkele korte striemende regenvlaagjes verstoren wat ons plezier; het is echt niet om over naar huis te schrijven. De temperatuur schommelt rond de 17° en we starten gezwind op het 12km parcours.

Wij stappen via het R.V.T. een klimmend parklaantje op richting grote baan toe, die wij even dwarsen en afgeschermd van het drukke verkeer stappen wij langs het water verder tot het rond punt om linksaf het water over te steken naar wat een prachtig stukje natuur zou worden. Dat is het heerlijke aan het wandelen op Nederlands grondgebied, de zogezegde zwakke weggebruiker zoals fietsers en wandelaars worden er degelijk beschermd.

De verschillende visopstapjes laten vermoeden dat hier nog een visje te verschalken is. In de brede rietkragen vinden wij ook talrijke soorten watervogels die veilig kunnen gedijen in deze rietvelden. En tussen twee rietkragen in staat een reiger geduldig te wachten om zijn lekker hapje te nuttigen.

Maar via de lage weg stappen wij een prachtig natuurreservaat in, en een sterk briesje laat het dikke bladerendek aangenaam ritselen door de hoge bomen en een heerlijke bosgeur komt ons tegemoet, het is er zeer aangenaam genieten van dit heerlijk natuurschoon. En via een weidse bocht daagt voor ons de watertoren van Axel op. Deze 60,6 meter hoge watertoren waarvan de zijkant is beschermd met een bakstenen mantel gebouwd in 1936 en in 1937 officieel in gebruik genomen diende voor de watervoorziening van Axel. Een merkwaardig gebouw dat gebouwd is in een twaalfhoekige vorm, heeft een watercapaciteit van 1000 kubieke meter water, en op 58 meter hoogte een uitkijkplatform op het op de Axelse kreken. Het geheel is afgedekt met een koperen koepel en wegens de oxidatie heeft die nu een groene kleur. Het is één van de hoogste watertorens van Nederland. Sedert de negentiger jaren fungeert hij niet meer als drinkwater voorziener. Hij is door de gemeente Axel aangekocht als industrieel erfgoed en het onderhoud is opgedragen aan een gemeentelijk bestuurscommissie, de openstelling van het museum wordt verzorgd door een groep enthousiaste vrijwilligers.

Wij blijven nog steeds wandelen in het natuurreservaat en vinden naast het gebied ook een groot en druk bezocht golfterrein, hier worden natuur en sport prachtig verenigd en kunnen los van elkaar van hun capaciteiten genieten zonder gekibbel en iemand te storen.

Na een brugje te zijn overgestapt zijn wij terug het bos in met hier en daar een grote vijver, het is er rustig en paradijselijk wandelen op dit kronkelende en licht golvende natuurpad.

Als wij het bos eventjes verlaten komt ons een heerlijke dennengeur van vers gezaagd hout naar voor, want wij passeren een palettenfabriek waar enkele grote stapels kant en klaar liggen. Een opmerkelijk bericht aan de ingang volledig in het Russisch, zouden zij hier hun hout halen uit Rusland misschien wie weet.

Even verder krijgen wij terug een afgeschermd baanvak van het drukke verkeer, afgezoomd met een dubbele rij bomen, en als wij een 500m verder links afslaan en de put van Emmery vinden zijn wij terug een natuurbos in. Ten titel van inlichting het is niet de put van het bekende champagnemerk. In de wegbermen liggen op de grassprietjes en de klaverblaadjes wat waterdruppels die dank zij het doorgebroken zonnetje op echte diamantjes lijken, echte natuurparels, en ook gezien de herfst nadert vinden wij ook nog wat paddestoelen.

Via een natuuromzwerving komen wij terug aan de achterkant van de fabriek terecht en via de uitgebreide sportaccomedaties en Zonnemarie komen wij naar onze eerste rustpost in het ontmoetingscentrum De boemerang  terecht.

Voor het tweede gedeelte stappen wij een eindje op de kanaalkade, een prachtig laan met in het midden een brede groenstrook gedomineerd door een dubbele rij kastanjebomen.

Als wij eventjes op de Buthstraat komen komt ons een verse ajuingeur tegemoet want een boer is er naarstig ajuin aan het rooien rechts van ons een groot windmolenpark van de industriezone van Terneuzen en links een fraai beeld van de gemeente Axel.

Wij hebben ook genoten van de doortocht van het historisch mooi en vriendelijk ogend kunstdorp maar tevens ook van zijn gezellige en druk bevolkte zaterdagmarkt die trouwens iedere zaterdag plaats vind tot 16 uur. Ook de statige Axelse stadsmolen uit  1750 is een waardig status symbool.

Nog één anekdote kent U de bijnaam van een inwoner uit Axel, wel dat is een Erpelkapper.

Wij vonden op het Kennedyplein een standbeeldje met de vermelding Erpelkapper en zochten naar de betekenis ervan, wel dat is heel simpel

Het stamt uit een landbouw verleden want na de oogst van de aardappelen (èrpels) gingen de inwoners naar het land om er met een hark de overgebleven aardappelen te rooien.

Zo naderen wij stilaan het einde van een zeer mooie boeiende afwisselende wandeldag..

Langs deze weg willen wij de organisatoren en alle medewerkers wat ook hun functie ook was van harte feliciteren en danken voor jullie inzet. Jullie waren echte ambassadeurs voor jullie sprookjesachtig en liefogende kunststadje.

Gasten hou jullie goed het allerbeste en toe een volgende wandelgelegenheid.