Door bos en langs de zee wandelden wij rustig mee

Wij waren nu wel eens zinnens te gaan wandelen aan de zee, de Hanestappers boden ons die mogelijkheid aan met hun 4^de nazomertocht vanuit het Wielingen centrum in Wenduine. Het weer is er wat nazomers want het is winderig en zwaar bewolkt, en op één “salavlaagje” na gedroeg de weermaker zich goed, en wij kiezen voor het 14 km parkoers. In de zaal worden wij verwelkomd door de vier reuzen.

Wij verlaten het centrum en via het bekende dierenparkje en de molen stappen wij Wenduine buiten. Wij wandelen een kort stukje langs de kustbaan om daarna in de duinbosjes te verdwijnen. Op het smalle tarmacje komt een heerlijke herftstgeur ons tegemoet, en onder ons voeten ritselen de reeds gevallen herfstbladeren onder onze voeten door.

Wij bevinden ons momenteel in het Duinbos van Wenduine. Dit bos werd aanvankelijk aangelegd als beschermbos om de achterliggende poldergronden te beschermen tegen verstuiving, de eerste bossen dateren reeds van 1838. Nu hebben de bossen meer een wandelfunctie voor de vele toeristen, die er een wandeltocht opzetten van Wenduine tot De Haan of omgekeerd. Wind en zout laten niet alle boomsoorten toe maar thans plant men meest loofbomen aan. Rustig kronkelende en lichtglooiende paadjes laten toe rustig te wandelen en te genieten van de natuur en eind ver weg van dat drukke verkeer dat onder de vorm van een licht geruis zijn specifieke geluid weergeeft. Bij het kruisen van de grote baan komen wij in het duinbos van Vlissegem terecht. Hier noteren wij wat meer open zandvlakten en is het paadje behoorlijk golvend met hier en daar wel een redelijke kuitenbijter, maar geef niet op na een bergop komt steeds een bergaf en zo komen wij uit aan de watertoren. Hier krijgen wij een stukje wijk te bewandelen met vele villa’s en vakantiewoningen. Tussen de villa’s bemerken wij ook de ambassade van Duitsland. Komen nu De Haan binnen en maken een tochtje door het park La Potinière. Een park waar Albert Einstein veel kwam toen hij in De Haan verbleef.

Op dit moment was die al beroemd want in 1905 had hij reeds zijn relativatietheorie reeds op punt gezet en in 1921 ook de Nobelprijs gekregen. Even later zullen wij ook het huis terugvinden waar hij destijds verbleef.

Als wij het park uitstappen trekken wij recht naar zee toe. Na een poosje staan wij voor de zee, en een frisse strakke wind drijft verse lucht landinwaarts, die zeer gezonde zeelucht bevat het zeldzame mineraal Jodium, een weldaad voor onze piepkast. Maar wij zien op het strand één van de kunstwerken van Beaufort 2009, en de door de wind strak geblazen kegels vormen een machtig kleurrijk geheel; wij wandelen op de dijk verder langs het verlaten strand en aan de horizon varen enkele grote schepen in de zon terwijl boven ons hoofd dreigende wolken voorbij schuiven. Wij passeren nu ook villa Savoyarde die Albert Einstein betrok van 29 Maart 1933 tot 1955.

Na een zwerftocht van 8 km bereiken wij onze rustpost, een flink stuk als je het ons vraagt, maar wie aandachtig was en zijn krachten wilde doseren had op de vele banken in de bosjes en langs de dijk ruimschoots de gelegenheid om eventjes te pauzeren. Wij krijgen in de keurige instelling Beaufort op het comfortabele terras een mooi zicht op het geschiedkundige en beroemd tramstationnetje, het uithangbord van De Haan . Maar hier stellen wij toch enkele opmerkingen vast. Men mist de gezellige sfeer  van de controleposten die wij bij aktivia gewoon zijn. Vooral dat broodje kaas hesp of gehakt en een pintje aan aktivia prijs, maar dat zat er in die chique zaak niet in. Ook misten wij de mensen van de organiserende club die totaal afwezig waren, je controlestempel stond op een tafeltje te wachten en het was zelfbediening.

Stippen wij terloops ook aan als je enkel je stempel nam en direct voortging je niet werd aangesproken om een consumptie te gebruiken.

Na een rustpauze stappen wij de dubbele baan over richting Wenduine waar wij aan de watertoren terug het Duinbos in, voor een lang gezamenlijk traject heen en terug. Intussen zijn heel wat wandelaars bijgekomen en het is niet meer zo evident om rustig te wandelen op het smalle paadje en het geeft ook een vervelend effect, maar een poos later worden toch het bos uitgeloodst langs een gewoon rustig tarmacje langs de Duinbosjes.In de rustpost dienden nog 5,7km afgelegd te worden tot de finish.

In de startzaal was aangekondigd dat er voor het 14km parkoers maar één post was aangeduid en dat was Beaufort.Maar wat kwamen wij tegen op Camping Ten Bos had een handige Harry een commerciële stunt bedacht , was het afgesproken of niet dat hebben wij niet kunnen achterhalen. Hij had namelijk aan de ingang van zijn Camping een bord geplaatst met de vermelding Rustpost.Maar het feit is dat menig wandelaar zich liet vangen en het kantinetje binnenstapte. Maar toen wij een stempel vroegen was er geen beschikbaar. Een snuggere stunt en zaken zijn zaken. Iemand die zich in de startzaal geïnformeerd had wist dat dit geen geldige rustpost was, nogmaals zaken zijn zaken maar dergelijke praktijken geven geen aangenaam gevoel en dat was de ergste vaststelling zonder commentaar.

Wij krijgen nog een stukje gewone weg passeren de verblijfplaats van de Brugse Strangers om terug de Duinbosjes ingestuurd te worden.

Bij het uitkomen bereiken wij via de Duinhelmlaan het  marktplein om dan via de winkelstraat de aankomst te bereiken.

Eén ding willen wij weerhouden het parkoers kon er zeker door het schafte ons mooie en gezellige plaatsen. Maar misschien hadden de organisatoren ons een beetje verward met toeristen want die wandelen graag van Wenduine naar De Haan of omgekeerd als attractie een prachtig traject maar dan met een kleinere massa ineens, maar met grote groepen ineens is dat niet zo aangenaam en dat geeft toch wat opmerkingen. Ook wat meer mensen van de organisatie in een controlerende functie op het parkoers, zou menig opmerking kunnen vermeden worden.