Voeren op zijn mooist

Dit was een klein zinnetje die wij uit onze wandelbijbel (Marching) haalden. Als trouwe klanten wilden wij toch vaststellen  of  de Berg-en Boswandelaars Voeren deze opdracht zouden inlossen, en het was weer dik in orde. De weermaker begon iets tegendraads en dreigde met heel wat bewolking maar later op de dag kwam de zon erdoor en het werd zelfs behoorlijk warm met een heerlijk zonnetje. Wij hadden weer de luxe te kunnen inschrijven in een Casino, ook iets aparts want in een Casino schrijf je niet zo maar in voor een wandeling. De bedrijvigheid was reeds vroeg behoorlijk om later op de dag zeer behoorlijk te worden en met een deelnemers aantal van om en bij de duizend deelnemers was dit een mooie meevaller. Deze wandeling zat ook mee in het kader van de Euro Marching Trophy. Een organisatie die meer en meer belangstelling wegkaapt, want de wandelingen zijn er steeds verzorgd en brengen zeer mooie wandelingen met zich mee. Het is een samenwerking over de grenzen heen; bij de organisatoren vinden wij het Nederlandse Gulpen en Vijlen, twee locaties met heel wat oude en bezienswaardige gebouwen en een prachtige wandelstreek, anderzijds het Duitse Venwegen ook met adembenemende natuur en tal van pareltjes van vakwerkhuizen. In eigen land Berg en Boswandelaars Voeren met zijn pittoreske kleine stemmige dorpjes en een prachtige natuur, hetzelfde voor Marcheurs de L’alliance Warsage die met dezelfde heerlijke troeven kan uitpakken en dan nog de Heikneuters Genk die met hun historische mijnstad en hun bosrijke natuur en Bokrijk een aardig parkoers op de weg kunnen brengen. Wat ook een punt is zij liggen niet zo ver van elkaar. Bovendien kan je een zeer prachtige herinnering bekomen als je alle parkoers hebt bewandeld en je hoeft je niet te haasten je hebt er twee jaar tijd voor, en je bent niet gebonden aan een bepaalde afstand je kiest de afstand die het best bij je past. Goed gaan wij nog wandelen of niet? Mijn gedacht zou Balthazaar Boma zeggen en wij kiezen voor het 12 km parkoers.

Wij zijn ribbedebie en stappen naar het dorpje s' gravenvoeren voor het dorpje worden wij links afgeleid voor een buitenrondje van het dorpje door enkele smalle straatje en passeren het gemeentehuis. Even later worden wij afgeleid naar herberg De Swaen.

Vroeger een oude afspaning voor de postkoetsen tussen Aken en Luik en op een zijgevel vinden wij nog de datum1727. En voor de herberg een prachtig kapelletje. Behalve vele mensen zijn daar ook nog Pepijn de Korte, Julio Iglesias, Gerard Walschap en koningin Beatrix binnengestapt.

En dan beginnen wij niets speciaals vermoedend aan een stevig klimmetje richting Kinkenberg en krijgen meteen een fraai vakwerkhoeve te bewonderen. Intussen raken ons spieren opgewarmd en zijn wij duchtig aan het klimmen, en als wij even later de holle weg opstappen is het serieus en een lang stuk klimmen, stilaan zouden wij denken dat wij op weg waren naar de hemel, en het was verdorie steeds maar naar omhoog, logisch  hé.

En met de adem? , geen probleem wij hadden er genoeg maar die schoof niet zo goed, maar anders alles o.k., maar het gaat en wij laten ons niet kennen.

Via een klaphekje of een schurend scharnierke belanden wij in het natuurreservaat Altenbroek, in een zonovergoten landschap. Natuurpunt en natuurreservaten kochten in 1996 het domein Altenbroek- Noorddal aan, een grensoverschrijdend natuurgebied. Op de ingangs pancarte staat dathier talrijke kastelen en burchten gebouwd zijn, en toch zien wij er geen enkele. O la la oppassen zij zijn niet door mensen gebouwd maar door dieren, namelijk door de vele dassen die hier verblijven. Wist je trouwens dat de voerstreek de enige streek in Vlaanderen is waar everzwijnen leven. Eventjes soulaas  als wij het reservaat instappen want wij geloven nog altijd dat na een bergop er steeds een bergaf is. Als wij de eerste bocht bereiken krijgen wij een degelijk overzicht van hoe hoog wij geklommen zijn en krijgen een hemels mooi uitzicht op de streek. Via zo een schuin klaphekje zijn wij de wei in tussen de brave koetjes en de Limburgse vlaaien. Nee nee het zijn gene om op te smullen maar het zijn echte koeienvlaaien mooi krokant gebakken in de zon, anders niks meer goed dan wij zijn terug op weg zo simpel is dat, goeien avond en breek geen ruiten. Langs het klaterende riviertje hebben wij hier en daar ook wat orchideeën ontdekt. Eventjes de weg dwarsen en wij zijn een andere weide in, en wij komen steeds hoger en hoger maar wij hebben tijd, doen het op ons manier en genieten tenvolle van dat hemelse paradijs op aarde, en die hemelse stilte echt een ideale plaats om te onthaasten en tot rust te komen. Het klaterende riviertje met hier en daar een watervalletje  zorgt als ware voor de muzikale begeleiding, en het is tenvolle top natuurbelevenis. Als wij het reservaat verlaten krijgen wij een bordje te zien met vermelding steile helling en bochtig parkoers, en wees gerust het was er niet naast. Na een poosje oef wij zijn boven en bij de grote oude hoeve vinden wij een merkwaardige kastanje. Een eeuwenoude kanjer getekend met de tand des tijds , in zijn stam zijn grote groeven geschuurd van de winden, het lijkt als het ware een samenbundeling van allerlei stammen, dat hij zo is uitgeschuurd maar de oude reus heeft alles overleefd. Het is een prachtig lange kastanjedreef en met nu en dan eens het zonnetje dat door het bladerendek priemt is het een uiterst genietbaar zicht. En aan de wegkant, as je me nouw grenspaal nummer 22 uit 1843 dus stappen wij heel eventjes Nederland binnen, maar enkele honderden meter later zijn wij terug Altenbroek binnen. Het is eventjes schrikken dit is schietgebied want dat staat daar op een bordje maar gelukkig is het enkel op Vrijdag, en wij wandelden op Zaterdag. Maar ja nog een geluk niemand had zich van dag vergist, en er was er geen enkele overgebleven van daags voorzien, oef no problems zeggen de Engelsen dan.

Wist je dat wij ons hier op 287,5 meter boven de zeespiegel bevinden en in de afdaling vinden wij ook het hoogste viaduct van België. De constructie is opgezet in gewapend beton en is na de eerste wereldoorlog gebouwd als alternatief voor de ijzeren Rijn, en na onze rustpost stappen wij onder dat indrukwekkende bouwwerk door.

Onze rustpost vonden wij in het provinciaal ontmoetingscentrum in S’ Gravenvoeren. Wij doen er nog een ontdekking, een echt artisanaal gebrouwen streekbier uit Voeren namelijk een Riks bier, een blondbruine kleur van bier met toevoeging van appel en perenstroop, en het bier mag er zeker zijn, wij hebben het geproefd santé hé , een nieuwe parel in ons bieralbum.

Wij hadden al wat holle wegen gehad maar nu zijn wij aan een festival van dergelijke romantische veldwegen, allemaal zeer goed begaanbaar, met eventjes erin als het ware kijkvensters op deze zeer mooie streek, want hier en daar is een opening.

Als wij zo langs de weiden stappen viel ons op dat een zeer groot gedeelte van de weiden afgezoomd is met doornhagen, en in de weiden zelf heel wat fruitbomen.

Wij komen vlak voor het dorpje Warsage waar wij rechts het bos worden ingeleid. Wij vinden er op onze weg de boskapel. De mooie kapel werd destijds gebouwd in 1846 met materiaal van een terplaatse opgegraven Romeinse villa. Sommige onderdelen zijn2000 jaar oud.

Via een betonweggetje en enkele holle wegen bereiken wij het gezellige centrumpje van S’ Gravenvoeren en zo naar de aankomst toe.

Als slot kunnen wij zeggen dat wij een echte wandelhoogdag hebben beleefd. In een wondermooi natuurdecor zeker samenvallend met het begin van de herfst. Buiten het wandelen stellen wij ook vast dat hier vele culinaire hoogtepunten kunnen bereikt worden

Aan de parkoermeester van harte proficiat en van harte dank voor de inzet, het was werkelijk Voeren op zijn mooist.

Ook dezelfde eerbetuigingen aan de mensen van dienst wat hun taak ook was voor hun inzet en gastvrijheid, in Voeren is het steeds opnieuw een stukje thuiskomen.