Platteland en patersbier op de Walhoeve in West-Vleteren

Onze inschrijfplaats vonden wij deze maal in de grote tent van de Walhoeve, ooit eens een grote boerderij, een streektypisch hoevegebouw onder één zadeldak, het gebouw is 200 jaar oud. Vroeger bedroeg de oppervlakte van de boerderij met landerijen zo een 20 ha, thans herleid tot 1 ha en sinds 1975 een andere bestemming gekregen.

Wij gaan eens praten met Bernard Velghe voorzitter van de wandelclub “ De Walhoevestappers “ in West- Vleteren.De club bestaat vooral uit mensen die de walhoeve en zijn bewoners genegen zijn, en de jongeren die er verblijven. Per jaar maken zij toch van 20 tot 30 zondagsuitstappen met deze jongeren voornamelijk in West-Vlaanderen, ook eens sporadisch in Oost-Vlaanderen, maar de andere leden gaan vrij en verspreid wandelen. De wandelingen zijn vooral een gezonde bezigheid, maar ook een middel om zich terug te leren integreren in de maatschappij. Ieder jaar organiseren wij een wandeling met als doel enerzijds de mensen hier te krijgen, en anderzijds is de opbrengst ten goede voor de jongeren om ander buitenhuisje bezigheden te organiseren.

Welke jongeren zijn hier dan gehuisvest? . Het is hier een begeleidingstehuis voor jongeren die huishoudelijke moeilijkheden, of andere moeilijkheden hebben van uiteenlopende aard die zo zwaar wegen dat zij niet meer normaal kunnen fungeren in de maatschappij, en dan via de begeleiding proberen wij hen terug in de goede richting te focussen. De tijd dat zij hier verblijven hangt af van de situatie waarin zij terechtgekomen waren, de ene verblijft er kort terwijl een andere meer tijd nodig heeft.

Aan de ingang zien wij een monument staan “ De Nieuwe mens “ gemaakt door kunstenaar Willem Vermandere ter herinnering van het 25 jarig bestaan van de wandelclub. Wij vroegen even aan de kunstenaar in de vorm van een kunstwerk de werking weer te geven van ons werk aldus voorzitter Bernard Velghe.

Het is een beeld als iemand na behandeling terug de wereld instapt als een ander mens, zeg maar een nieuw mens Maar de uiteindelijke betekenis is in welke omstandigheden de mensen terechtkomen, uiteindelijk door de vele omstandigheden je altijd het zelf moet doen en een zeer duidelijk voorbeeld voor ogen stellen, dan kun je jezelf overstijgen dat is de filosofie jezelf overstijgen en een zeer duidelijk doel aanhouden dan kom je vast en zeker terug.

Wij gaan stilaan een beetje wandelen  en kiezen voor het 12 km parkoers. Na een kort eindje stappen wij richting St Sixtus abdij op. Wij zijn direct in het open landschap, tussen de patatten en de maïs en de groene horizon. Het is er rustig en natuurlijk wandelen, het landschap siert zich door zijn eenvoud. De gele bloemenvelden geven wat meer kleur aan het zonnige landschap. Het zijn een soort Lupinnen een plantensoort enkel geschikt om in te werken en zo een biologische voeding aan het land te geven.

Op onze weg vinden wij twee bouwuitersten bij elkaar, vooreerst een keurig geplakt huis in halve rondes een vroeger veel voorkomende gevelversiering in bepaald streken. Ernaast een keurige nieuwbouw in vakwerk.

Na een pak rustige veldwegen krijgen wij de Sint-Sixtus abdij in zicht. Waarvoor die gekend is? Voor zijn kloosterlingen toch, allee gebaar nu niet van kromme haas, het is toch voor zijn wereldberoemd bier een trappist van West-Vleteren. Wij naderen hiermee ook een stukje bos dat zich rond de abdij heeft genesteld en in de turnzaal van de Sint-Sixtus school vinden wij onze eerste rustpost. Hier bij het stempelen krijgen wij nog een zakje chips bovenop, langs deze weg van harte dank.

Na een poosje verlaten wij de verzorgde rustpost om terug het rustige landschap in te stappen. Het is er zelfs zo rustig dat zoef de haas in het midden van de weg zich eens van de toestand komt vergewissen, maar eens ons gezien kiest hij toch het hazenpad, je zou voor minder horen wij jullie zeggen, bedankt voor het compliment. Wij maken een lus langs de abdij en er rond maar krijgen nu meer bos. Wij volgen een stukje St Sixtus wandelpad en vinden er ondertussen een militair kerkhof. Naderhand een biologisch waterzuiveringstation in de vorm van een rietveld, terwijl ook enkele hoge ranke hopperanken een ander bestemming aan het landschap geven. En zo krijgen wij een tweede rustpost aangeboden terug in het StSixtus schooltje.

Na de rustpost worden wij rechtsreeks via een prachtige dreef richting grot gestuurd, het is een waar bedevaardsoord. De grot is gebouwd uit dankbaarheid omdat de abdij tijdens de oorlog is gespaard gebleven van oorlogsschade. Wij stappen nog eventjes langs rustige paadjes verder om uiteindelijk de aankomst te bereiken.

Wij noteren een mooie en zeer natuurvolle wandeling, die zijn schoonheid haalt uit zijn uitgestrektheid en zijn rust. Voor mensen uit het zeer drukke en gehaaste stadsleven moet dit toch een fascinerend beeld geven.

Een andere fascinerend bezigheid konden wij vinden in een heerlijke dagschotel aan zeer schappelijke prijs. Maar er was ook nog iets anders het proeven van een heerlijke trappist aan sociale prijs, voor beide initiatieven van harte dank.

Wel mensen onze wandeldag kan niet meer stuk, een pak deelnemers van om en bij de 1000,een rustig mooi natuurparkoers, een lekker hapje en een heerlijke godendrank, wat wil je nog meer. En bovenal konden wij nog een goed doel steunen en een glimp werpen van de activiteiten van de walhoeve.

Aan de organisatie en zijn medewerkers van harte gefeliciteerd en van harte dank voor jullie inzet, en ook respect voor jullie opvoedende taak die jullie is weggelegd.