Vanuit Huldenberg dwars door het prachtige IJsedal

Boven de weiden hing een grijs misttapijt als wij met de bus van 4op1rij naar Huldenberg  rijden maar naar het binnenland toe kwam het mistgordijn eventjes dichter opzetten. Wij zouden toch niet veel missen in deze snert? Gelukkig was onze vrees ongegrond en het was reeds schitterend herfstweer als wij om kwart over negen voor het pakhuis in Huldenberg stonden. Bij wie waren wij nu te gast? Wij vragen het even aan voorzitter Wilfried Rogier. Wij zijn in november gestart onder de banier van de Vlaamse wandel federatie, de reden heel simpel op dat ogenblik was deze federatie het actiefst in Vlaams Brabant. Wij tellen zowat  350 leden en organiseren ieder jaar zo een zestal wandeltochten die wij spreiden over de deelgemeenten van de druivestreek. Wat busreizen betreft organiseren wij meerdaagse wandeltochten naar Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland. Het hoofdprogramma bestaat uit wandeltochten en als bijzaak wat toeristische activiteiten maar wij zijn in de allereerste plaats een wandelclub. Wij hebben ook vernomen dat u West-Vlaamse roots heeft. Hoe is dan die West-Vlaming in Vlaams Brabant terechtgekomen? In de tachtigerjaren had ik hier en verloofde, maar die tijd is helaas niet blijven duren, maar de liefde voor deze heerlijke streek wel en zo zit ik hier dan. De naam van de club wel het eerste deel is de naam van de rivier die hier voorbij stroomt, en het tweede gedeelte trippers dus verwijst naar zijn vorige club de Keignaerttrippers. Goed wij gaan wandelen, en zij die de grote afstanden niet aankunnen hebben in de namiddag een bezoek op een wijnbedrijf. Wij echter kiezen voor het 12km parkoers.

In de inschrijfzaal vinden wij nog een tekst die wij U niet willen onthouden omwille dat hij een soort eerbetoon is aan de noeste werkers die hier vroeger waren tewerk gesteld en wij citeren.

“Dit was ooit een plaats van hard labeur, gerst en zweet hier als geur. Het pakhuis van de brouwerij was vaak toneel van slavernij. Nu hangt hier een gans andere sfeer niet te vergelijken met die van weleer. Een ieder die hier komt is kontent en blij want hard labeur is er niet meer bij.” Als je het ons vraagt een prachtige inhoudelijke tekst, echt proficiat aan de tekstschrijver.

En nu zijn wij de baan op, links af in de Cahijsstraat en de Luizenberg op, oei oei allemaal beesjes, nee hoor. Hier krijgen wij een typisch voorbeeld van woordverbastering, dit gaan wij eens uitleggen. Vroeger groeide op de oevers en de bijrivieren van de IJse een soort lis zeg maar riet, maar door de tijden heen werd de naam zo verbasterd dat men op luis uitkwam. Even later via een kiezelweggetje tussen de huizen door waar wij even later de grote weg dwarsen om zo langs de IJse terecht te komen, een klaterend idyllisch riviertje dat ons grotendeels zal leiden door de magistrale IJsevallei.

Waar komt eigenlijk dat riviertje vandaan?  Wel het ontspringt in het Zoniënwoud en stroomt zo naar Overijse via de vallei naar Neerijse om daar in de Dijle uit te monden

Wij passeren het Savoerke; hier was een grote vijver van zoetwatervis maar die vis had hier een moddersmaak, maar via het savoeren, een plaatselijk keukenterm kon men die smaak verdoezelen.

Aan het Wallenhof stappen wij de sluis over en volgen een behoorlijk stuk de oevers van de IJse. Het is een heerlijk weggetje, machtig mooi, langs een houtrand doorspekt met gouden zonnestralen, en fenomenaal begeleid door het ruisen van het riviertje, een echt paradijs is het hier. Voor eventjes krijgen wij een stukje bewoonde wereld, voor niet lang echter want aan het plaatselijke schooltje links opgestuurd en wij zijn zo terug het bos in. Ook zien wij dat wij in de herfst aanbeland zijn met die fantastische natuurkleuren, echt een lust voor het oog. Aan het plaatselijke schooltje worden wij via een bord bericht dat wij een stuk Dijleland opstappen en links krijgen wij een prachtig zicht op de hoger gelegen kerk.

Terwijl wij van die heerlijke natuur genieten kunnen wij ook die heerlijke herfstgeur opsnuiven. Op het snelstromende riviertje laten enkele eenden zich gezellig meedrijven met de stroming, en tevens stellen wij vast dat het water kristalhelder is. Wij zijn hier nog vlak aan het wandelen langs de oever ontdekken er tal van orchideeën, maar ook dat de oevers steil naar boven gaan en eventjes later kunnen wij beginnen klimmen. Even voor de grote weg zijn wij rechts een natuurpad op, en tussen de dennen genieten wij van de heerlijke dennengeur, maar ons kuiten beginnen te spannen en onze adem schuift niet zo goed meer want het is een behoorlijk stukje klimmen geblazen, maar in ruil krijgen wij heel mooie landschapszichten. Wij denken boven te zijn, maar achter de hoek is het nog een stukje steiler en aan huisnummer 31 zijn wij eindelijk boven. Wij stappen over een stukje privaat domein, waarvoor langs deze weg aan de eigenaar van harte dank voor zijn  gastvrijheid.

Eventjes een klein afdalingetje en het is terug klimmen totdat wij op een landelijk plateau terechtkomen, let wel het is geen drankplateau, hoor. Hier is het heerlijk wegdromen dat je  kan laten vergelijken met de Ardennen echt magnifieke zichten. Langs de rand van een bietenveld ontdekken wij een lange rij blauwe korenbloempjes, en in het landschap vinden wij enkele druivenseres. Boven ons hoofd vliegt een Cesna brommend door die hemelse stilte, zou hij daar vliegen om ons te zien, wat denken jullie? ,Of is het als verkenning van die magnifieke aantrekkelijke IJsevallei te verkennen, met een heerlijke variatie aan groen en prachtig in het gouden aanzicht van dat lieflijk schijnende herfstzonnetje.

Wat ook opvalt is dat de weiden begraasd worden door sierlijke sportpaarden.

Na een poosje langs het rustige tarmacje zijn wij links de Magrijsweg op en terug het bos in. Ook hier die heerlijke bosgeur, en die magnifieke zichten echt iets voor de echte natuurgenieter. Langs het pad ook een oude hoeve met een watermolen, en een zeer grote oude schuur met een fenomenale inrijpoort. Wij komen de grote weg op en rechts zijn wij in stijgende lijn naar Lombeek toe waar wij in zaal Van Der Vorst van onze rustpost kunnen genieten.

Na het verlaten van de rustpost worden wij een piepklein bosweggetje ingestuurd maar voor niet lang. Een eindje verder langs de weg terug een veldweg in via een tarmacje. Wij komen in de kattestraat ook hier een eigenaardige uitleg, als wij kattestraat horen denken wij direct aan katten maar hier geven zij een gans andere uitleg. Kat had betrekking op een lager waterziek en modderige plaats.

Wij gaan verder en wat zijn wij aan het doen? Juist rustig klimmen, een korte maar stevige kuitebijter, en als dessert een behoorlijk stukje vals plat, dag moeder. Oef het wordt daarna een stukje dalen op de Vranksberg. Wij dwarsen de groet baan en over de rivier stappen wij de Wijsbrug. Deze zeer oude plaatsnaam, die als alternatief een betere oversteek van het gebied mogelijk maakte. Nadien opnieuw een stukje bos en in de open plaatsen een zicht op deze heuvelachtige streek. Met als toemaatje nog een heerlijk echte onvervalste kuitenbijter komen wij langs een grote boomgaard en zo komen terug de bewoonde wereld in met tal van mooie villa’s en zijn op de priesteresberg en komen via de priesterweg gaan wij richting aankomst Als een soort eerbetoon aan een ietwat verminderde cultuurvorm vinden wij nog enkele vervallen druivenserres.

Wat ons betreft hun parkoermeester mogen zij zeker behouden, van  harte proficiat en van harte dank voor de inzet. Een zelfde eerbetoon aan het personeel dat voor een voorbeeldige afwerking zorgde van een verzorgde organisatie.

Ook proficiat en dank aan onze begeleider Wim Verhelst dat hij zijn oog liet vallen op deze magnifieke wandeling, zeg maar een echte wandelhoogdag.

Foto's : http://www.4op1rij.be/Fotoalbum_detail.php?ALID=172