Heizijdetocht in Lebbeke

Op weg naar Lebbeke was het weer niet veel soeps om over naar huis te schrijven. Zwaar bewolkt miezerige motregen, zelfs af en toe een vlaagje en een temperatuur van om en bij de 12°. Nu wij volharden in de boosheid want als het op één plaats regen dan kan het dat het elders niet regent en dat was zo in Lebbeke was het over, en wij kozen voor het 14km parkoers.

Als wij de startzaal verlaten stappen wij eventjes richting centrum op, en het eerste dat opvalt zijn die twee prachtige oude herenhuizen aan onze rechterzijde. Ook een grote firma met als aanduiding haarsnijderij, nee het was gene gewone kapper die daar woonde. Even later stappen wij het eerste kerkpaadje of tegelpaadje op zoals je het wilt noemen en wij zullen er nog enkele bewandelen. Een ogenblik nadien wisselen wij het paadje voor een rustig tarmacje en zijn als het ware de natuur in. , Maar wij vinden er een park, een lieflijk ogend parkje maar klein en zeer mooi, vooral dank zij de natuur met zijn unieke kleurenpracht. Als wij de Hof-ter-Hert-straat opstappen zien wij in de wegberm een pancarte staan met een foto van het voormalige hof het moet een imposant gebouw geweest zijn. Het is hier genieten van het rustig mooie herfstgebeuren, even verder terug een pancarte van Hof te Marachis terug een oud boegbeeld vroeger ook, het Keizers- of Stalenhof genoemd. In de lange rechte dreef knakken de vele eikels onder onze voeten, rechts van ons sfeervolle herfstbeelden, al die verschillende kleuren machtig mooi en het is heerlijk genieten. Links krijgen wij dan een zicht op de kale velden en het dorp.

Als wij de dreef verlaten en de baan dwarsen staan wij oog in oog met een bakkerij waar het personeel heel lekkere en wereldberoemde peperkoek van Vondelmolen bakt, zouden zij hier ook de peperkoekenhuisjes bakken die men gebruikt in sprookjes wij weten het echt niet. Op het Sonneveld vinden wij een mengeling van park en woonbuurt, ook in vol kleurenornaat.

Een kerkpaadje terug op en even later vinden wij het cultureel centrum de Biekorf waar wij onze eerste rustpost terugvinden.

Na onze rust zijn wij terug de baan op om hier nog eens terug te komen voor de tweede maal.

Tot nu toe was het hele wandelgebeuren een uitzonderlijk maar tevens een aangenaam gebeuren,  je stapt er een stukje natuur in en enkele minuten later ben je in een wijk, en het omgekeerde kan ook.

Maar als wij in het wachtbekken gebied terechtkomen beginnen wij aan de parel van de wandeling, maar worden ogenblikkelijk met aandrang gevraagd via een berichtenbord de verharde wandelpaden niet te verlaten wegens de aanwezigheid van drijfzand daarnaast. Dat geen ijdele waarschuwing is bewijst ook de aanwezigheid van verschillende bruggetjes over bepaalde gebieden

Het wordt een labyrint van kronkelende paadjes gekaderd door prachtige herfstbeelden die geven dit gebied een uniek wandelgebied.

In de streek wonen ook heel veel paardenliefhebbers gezien de vele sportpaarden op de weiden, even verder langs een smal paadje passeren wij een groot park met reuze grote konijnen, stuk voor stuk ferme kanjers als je het ons vraagt het zijn Vlaamse reuzen. Dit ras werd vroeger gekweekt om de vraag naar vlees van de grote steden te kunnen beantwoorden en zo een gedeelte daarvan te leveren. Wij mogen nog een ommetje rond het gebied maken en krijgen zo een indruk hoe groot het wel is.

Als wij even later tussen wat huizen doorstappen vinden wij een prachtig kunstwerk. In het voortuintje ligt een afgezaagde boomstam versierd met een grote pompoen wat courgettes en een bosje witte rozen, een prachtig kunstwerkje perfect kaderend in de tijd van Hallowien, aan de ontwerper van harte proficiat, het is uniek en machtig mooi.

Nog een uniek beeld vinden wij in het open veld, op een landbouwbedrijf is men bezig met het oogsten van salade, op zich niet verwonderlijk ware het niet dat er zoveel gekleurde soorten staan, zeg wel het zicht is een prentboek waardig.

Nog eventjes langs de weg een pancarte van een vervlogen monument namelijk Het Hof Ter Varent.

Langs de rand van het wachtbekken vinden wij ook wat opgehoogde dijken, die als het ware de woonkern moeten beschermen tegen wateroverlast. Wij komen ook het kasteel voorbij die de gemeente rijk is. Als wij eventjes sprookjesachtig wegdromen zou men van dit dorp een sprookjesdorp kinnen maken. Wel ja, zij hebben een kasteel en daar is wel een princes of een prins te vinden, een bos, en een fabrikant die perkoekenhuisjes kan bouwen, wat is er nog tekort? .

Al bij al viel het weer dan nog ietsje mee het rende niet meer maar de vochtigheidsgraad was zeer hoog, maar ja wij zijn eind Oktober ook.

Doch wij hebben een prachtig natuurgebied doorkruist en heerlijk genoten van die echte herfstsfeer, met zijn onvolprezen kleurenpracht.