Rond Beselare heerlijk wandelen in de schaduw van de heksen

De ene dag is de andere niet zegt men soms en het is nog waar ook, de dag voordien sneeuwvlagen en winterellende op de weg. Daags nadien weg sneeuw en gladde hoofdwegen en een heerlijk winterzonnetje. Zouden die heksen dan toch de weermaker betoverd hebben wie weet? , want wij waren wel te gast in hun dorp. Hoe zijn zij hier met die boze madammen verstrikt geraakt. Wel het is een hele geschiedenis want verscheidene volksschrijvers tekenden al die verhalen en legendes op en vooral schrijver Edward Vermeulen beter bekend onder Warden Oom was een bijzonder schrijver van die volksverhalen. De volkstraditie leefde voort, en zo ontstond ook de heksenstoet die om de twee jaar doorgaat op de laatste zondag van Juli telkens op onpare jaren. Ook op het marktplein staat een standbeeld van de heks, en achter de kerk is er een magische tuin. Noteren wij nog dat de bijzonderste heksenmeesteres stierf in 1750. Nu genoeg  over die boze madammen want wij gaan wandelen bij Drevetrotters Zonnebeke en kiezen voor het 12 km parkoers.

Uit de rustige heksenketel stappen wij het parkoers op richting dorp, om langs de achterkant van het voetbalveld het heksendorp uit te stappen en zo rap het glooiende wijdse landschap in te stappen. Op een eerste splitsing mogen wij kiezen voor een stuk verhard parkoers of een bevroren veldweg langs één van de vele boerderijen die de streek rijk is.

Het rustig kronkelende tarmacje leid ons door het glooiende landschap die prachtig aangevuld is met zoals reeds gezegd is vele boerderijen. Het rustige weggetje brengt ons eventjes langs de A19 autoweg, het is heerlijk wandelen en rechts van ons krijgen wij afwisselende zichten op het hoger gelegen Beselare. Als wij de grote baan zijn gedwarst aan de kortekeer stappen wij naar het bos toe. Het zijn de Geluwveldse bossen die bijna een 4,5 ha oppervlakte beslaan.

In het schutterskantinetje aan de rand van het bos krijgen wij onze eerste rustpost te benutten. Merkwaardig hangt in de hal van het knusse gebouwtje een gedenkplaat dat herinnert dat hier in 1980 een woonwagenpark verblijf was.

Na de rust keren wij een klein eindje op ons stappen terug en nemen nu richting industrieterrein die wij op die wij langs de achterkant voorbij stappen en dat duurt maar heel eventjes vooraleer wij terug de open natuur instappen. En zo komen wij aan café De Reutel voorbij, en bevinden wij ons op de polderhoek.

Aan de bushalte van het vijverhof krijgen wij langs de bosrand een heerlijk klimmetje te verwerken, hier wandelen wij als het ware omringd door het bos, echt een genietbare aanblik. Als wij boven richting dorp opstappen, moeten wij zelfs niet raden welk dorp het is, want op enkele pilaren staan standbeelden van heksen. Maar het wordt nog mooier het landschap glooit hier ietsje meer wat het nog mooier maakt. Maar hebben wij ook de schuilplaats van de heksen gevonden wie weet? , wij passeren namelijk de heksenscheure Even later zijn wij richting Dadizele op om enkele honderden meter later in de gemeenteschool onze tweede rustpost te benutten. Hier worden wij getrakteerd op een gratis glas warme wijn, een aangename opwarmer in dit koude weer, en de wijn mocht er zijn. Langs deze weg van harte dank voor de traktatie.

Na de rustpost houden wij een eindje richting Dadizele aan om even later links terug de natuur in te stappen. Het wordt een gans eindje stappen door dit winterse open landschap met een hemelse stilte. In een weide ontdekken wij wat vroege vogels zo gezegd, want in de weide dartelen reeds twee schaaplammetjes op de weide, en dit op de laatste zondag van Januari.

En met deze blijde vaststelling beëindigen wij onze heerlijke zwerftocht door dit aantrekkelijke landschap in de schaduw van de boze madammen  en hun verhalen. Gelukkig hebben wij er geen enkele meer ontmoet want je weet maar nooit met deze rare schepsels.

En zo rest ons maar één ding meer, en het is parkoermeester, organisator en het gastvrije dienstpersoneel van harte te feliciteren en van harte de danken voor hun inzet ten dienste van de wandelaar. Gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.