| Gepost door: Wim |
| Organiserende club: Padstappers Geraardsbergen |
Een heel jaar voorbereiden, een karrenvracht helpende handen, duizenden manuren werk en dan…. op de dag dat het allemaal moet in zijn plooi vallen teistert een voorjaarsstorm Vlaanderen. Het zal je als organisator maar overkomen dat juist op die dag de weergoden slechtgezind zijn. Wij zijn op weg naar de Vlaamse Ardennen alwaar de Padstappers, die er een ijzersterke reputatie op nahouden, er het Oost-Vlaamse luik van het Nationaal wandelfeest voor hun rekening nemen. Het weer valt op dit moment nogal mee, het regent lichtjes en er waait een matige wind. Later op de dag zal dit serieus veranderen zodat deze Nationale wandeldag de geschiedenis zal ingaan als een heroďsche editie. Als we inschrijven voor onze wandeling van 16km heerst er in het Koninklijk Atheneum een gezellige drukte, we wringen ons door de vele promostandjes en beginnen onder een niet aflatende regen aan onze wandeldag. Nadat we het scholencomplex hebben verlaten splitsen de twee korte afstanden af en meteen zijn we meer dan drie-vierde van de wandelaars kwijt; het wordt meteen duidelijk dat de meeste mensen kiezen voor de kortere afstanden. Algauw bereiken we onze eerste veldwegel en hier worden we meteen met onze neus op de feiten gedrukt, dit wordt een avontuurlijke wandeldag. Tussen een steile schuine wand en een hoge rij betonplaten wringt het slijkerige pad zich recht naar een bosje, rondom mij hoor ik gezucht en gekreun, bepaalde mensen keren terug met de woorden : “ ’t Is echt niet te doen”. Wij wroeten verder totdat we net voorbij een tunneltje het bosje induiken dat ons via een sappige passage afzet op de jaagpad langs de Dender. Met een frisse wind en de koude regen pal op de neus stappen we langs dit mooi traject, de Dender kronkelt hier heerlijk door een golvend landschap. Plots zien we in de verte de wandelaars de rivier verlaten om dwars tussen enkele jonge boompjes door een modderige wegel te betreden. We proberen de beste stroken op te zoeken maar dit is hier praktisch onmogelijk, terwijl onze voeten diep in de modder zakken kunnen we eigenlijk nooit optimaal genieten van deze prachtige brok natuur waar we doorwandelen. Na het zware werk in de modderbrij zijn we content dat we op verharde wegen Goeferdinge binnenwandelen alwaar we in de St-Bavozaal onze eerste rustpost terugvinden. Hier hoor ik van medewerkers wilde verhalen van beken die zijn overgelopen en parcoursen die moeten omgelegd worden, kortom een hels karwei voor de mensen van de Padstappers. Na een heerlijke kom wortelsoep zijn we opnieuw gesterkt voor een traject van 7,7km dat we op rustige verharde baantjes aanvatten. Op een bepaald punt kan de wandelaar ter hoogte van de sterk stromende Molenbeek kiezen tussen ‘natuur’ en ‘verhard’, uiteraard kiezen we ‘natuur’ en voor één keer hadden we dat beter niet gedaan. De smalle wegel is werkelijk veel te zompig; plots gilt er een vrouw achter mij, haar twee wandelschoenen zijn volledig verdwenen in de modder, aan de andere zijde klimt een jonge vrouw over de scheidingsdraad en wandelt in de natte weide verder. Met horten en stoten komen we toch aan het einde van deze beklijvende wegel, als we even later de wandelaars van het verharde parcours oppikken beginnen deze spontaan te lachen bij het zien van onze met modder verzwaarde schoenen. Via een trapje stappen we een mooi tegelpad op die ons nu naar Overboelare zal brengen, nog steeds valt de regen met bakken uit de hemel en worden we natter en natter. Nu kiest het parcours opnieuw de richting van de startzaal maar via diezelfde vettige wegel als vanmorgen komen we voor de tweede maal terecht op het wandelpad langs de dender. Samen met een horde wandelaars volgen we de waterweg tot aan het sas van Geraardsbergen, rechts prijkt de fiere toren van St-Bartholomeuskerk met daarachter de contouren van de gevreesde ‘Muur’. Nadat we de plaatselijke jachthaven gepasseerd beginnen we aan onze verkenning van de stadskern, enkele leuke doorsteekjes brengen ons op de Markt alwaar de plaatselijke kermis er bijzonder troosteloos uitziet. Na een volgend tunneltje bereiken we het ‘Abdijpark’ alwaar de meute wandelaars voor een kleurrijk schouwspel zorgt. Na deze prachtige doorsteek zijn we heel erg tevreden dat we ons met een hete tas koffie wat kunnen opwarmen in de tweede controlepost. Nadat we onze natte garderobe weer hebben aangedaan en vertrekkensklaar staan voor de laatste 2,5km verschieten we ons een bult want buiten is de wind serieus aangewakkerd. Ik zie bepaalde mensen die werkelijk een gevecht leveren om recht te blijven, paraplu’s sneuvelen nu aan de lopende band, dit is werkelijk het piekmoment van de storm. We worden nog eventjes getrakteerd op een heerlijke jenever van “Peterman” vooraleer we toch wel tevreden langs het station de aankomststreep overschrijden. De organisatie heeft een gigantische tent neergepoot naast de school alwaar we van een natje en een droogje kunnen genieten. De tent lijdt erg onder de harde wind en kraakt aan alle kanten maar toch zitten we hier behoorlijk veilig. Terwijl we genieten van de beste, nog lichtjes warme, mattentaarten die we ooit hebben geproefd blijven de natte wandelaars binnenstromen. Natuurlijk is het stormweer het gespreksonderwerp bij uitstek en ik moet zeker de Padstappers feliciteren voor dit huzarenstukje dat ze op magistrale wijze en in uiterst moeilijke omstandigheden hebben verwezenlijkt. Ik was enorm verwonderd dat toch nog 5946 wandelaars de moed hadden om naar de Vlaamse Ardennen af te zakken voor deze wandelhoogdag; het kan niet anders dan dat de wandelsport bij vele mensen diep geworteld zit. Graag maken we een afspraak hier in Geraardsbergen voor de 27e Mattentaartentocht op 28 april, hopelijk met wat beter weer. |