In Menen een geslaagde combinatie van stads- en natuurwandeling

Een verstrooide wandelaar bracht ons eigenlijk naar de titel van dit verslag. Per toeval ontdekken wij hem, en wat is het eigenaardige hieraan, wel de man heeft de wandeling beëindigd met aan zijn linkervoet een gewone stadsschoen, en aan zijn rechtervoet een wandelschoen, dus een betere combinatie kon niet beter passen toch. Toe hij het ontdekte verschoot hij zich een bult en vroeg ons om onbekend te blijven en enkel zijn schoenen mochten gefotografeerd worden.

Wat het weer betrof het was opgehouden met regen, nog wat zwaar bewolkt en het bleef droog, later op de dag kregen wij zelfs aangenaam wandelweer en kozen voor het 12 km parkoers.

Wij verlaten de Sint-Jorisschool via het marktplein en stappen even later de Arsenaalstraat in. Na wat rustig kronkelend smalle straatjes krijgen wij een voorsmaakje van de Kazematten. Wij verdwijnen even ondergronds om na enkele tientallen meters in het park te belanden. Na het park komen wij op de grote markt en boven de kermiskramen zien wij het stadhuis en het belfort. Het stadhuis heeft een groots geschiedkundig verleden en is opgetrokken in een eeuwenoude vierkant complex. Na de Franse revolutie liet Napoleon er herstellingswerken uitvoeren, en toen België onafhankelijk was besloot het stadsbestuur om de lakenhalle om te bouwen tot woonhuizen. Er helemaal tegen aangebouwd vinden wij er het belfort, ook dit gebouw heeft een bewogen geschiedenis achter de rug. De eerste steenlegging vond plaats in 1574 doch de bouw ervan werd stilgelegd wegens de oorlogen en ook wegens geldgebrek het wordt pas in 1642 voltooid. In 1612 plaats men het eerste torenuurwerk en in 1618 een beiaard met 18 klokken, en 100 jaar later kwam een beiaard met34 klokken op 4 December1999 word het belfort opgenomen op de Unesco lijst van werelderfgoed. Het O.L.Vrouwbeeldje boven de ingangsdeur dateert van 1754 en vervangt eigenlijk een ander beeldje dat door de magistraten geplaatst werd om van de pest verlost te geraken. Het belfort is ter gelegenheid van de wandeling open voor het publiek en wij bestijgen het 33,280 meter hoge gebouw via de 164 treden, een heus karweitje maar wij worden boven beloond met een fantastisch panoramisch overzicht van de omgeving. Langs deze weg van harte dank aan de organisatie voor deze aanbieding.

Na wat tijd komen wij op de Oude Leielaan richting Kazematten toe. Maar hier zullen wij pech hebben wij zouden er doorkomen maar de overtollige regen van de voorbije dagen zorgde er voor wateroverlast en de pomp die het water diende weg te pompen weigerde alle dienst.

Die Kazematten wat zijn dat eigenlijk? ,Het is eigenlijk een ondergronds tunnelnet ter verdediging van de stad. Waren bestemd voor militaire doelstellingen, bevatten ook opslagruimtes voor levensmiddelen en munitie en boden ook een schuilplaats voor soldaten en geschut en ook voor de bevolking want de ruimtes waren bomvrij. Wij stappen de oude Leielaan af passeren zo het badhuis en komen langs de Leie terecht. Maar in een zaaltje van het badhuis krijgen wij een gratis jenever aangeboden, langs deze weg van harte dank voor de traktatie. Ook komen wij langs de oude sluizen, een gedenkplaat vraagt de mensen te herdenken die op bevel van de geallieerden de sluizen moesten vernietigen, het werk werd opgeknapt door een groep moedige weerstanders en twee parachutisten.

Wij mogen eventjes richting Barakken een lange straat met tal van winkeltjes van alle allure maar niet ver want wij worden via een smal weggetje afgeleid te worden en via de Vlamingenstraat onze eerste rustpost in cultuurcentrum St. Jozef te benutten.

Na een poosje zijn wij terug langs de Leie en nu gaan wij onder de brug door en komen in het natuurgebied La Lys terecht. Het aanpalende Halluin werd in de 19^de eeuw ontworpen als het ware in een landbouwkolonie, deze dank zij de textielindustrie, hier werd de roting van het vlas bewerkstelligd.

Het vlas wordt geoogst op het einde van de maand Juli en ondergaat heel wat bewerkingen.

Eerst hebben wij het roten wat er voor zorgt de vezels van het houterig gedeelte te laten loskomen. Het vlas word met twee tussenperiodes gedurende 15 dagen ondergedompeld in grote houten bakken in de rivier, tussen de twee beurten door word het gedroogd in de zon. Daarna wordt het gezwingeld en bekomt men ongesponnen vlas dat naar de spinnerij gaat. Een indrukwekkend productie proces.

Wij stappen verder het natuurgebied door en komen op de brug over de rivier terecht. Aan de oever van de 180 meter lange kade zien wij een zeer grote massa autowrakken en huishoud toestellen die wachten op recyclage, die dan weer kan gebruikt worden in de staalnijverheid als schroot.ook staat daar sinds 1999 een recyclagefabriek voor plastiekafval die jaarlijks 10000 ton afval verwerkt tot polythyleenballetjes voor de fabricatie van nieuwe plastiekproducten.

In de Mont-wijk is er ook nog een arboretum te vinden met een 200tal boomsoorten, en zo komen wij aan de havenmeesterei de Capitainerie of de ingangspoort van het leuke jachthaventje, nog eventjes het natuurpark de Poel in en zo bereiken wij het einde van onze verzorgde afwisselende stads- en natuurwandeling die ons zeker bekoord heeft.

Wij genieten nog eventjes na met een heerlijke kazemattenkoffie en zo keren wij tevreden en voldaan huiswaarts.