Met Colliemolen geschiedenis zon en sneeuwklokjes

Wij waren deze maal te gast bij Colliemolen in de jongensschool van Westrozebeke. In de vroege morgenuurtjes is het 2° , een licht scherp windje, wat bewolkt maar later op de dag zou de zon erdoor komen en werd het nog altijd koud, maar wel droog. Wij stappen het parkoers op en kiezen voor de 15 km.

Westrozebeke een vredig ogend dorp en toch heeft het een bewogen geschiedenis achter der rug. In 950 reeds vermeld in de overlevering. In 1066 vermeld als Rosenbecca. In November 1382 werden de strijdkrachten door Philips van Artevelde verslagen door het Franse lege van Philips de Grote, er vielen hier om en bij de 20000 doden dit was het einde van het Bourgondisch tijdperk.

Maar is dit tijdperk soms niet terug, alle ingrediėnten zijn aanwezig, rond het dorp een grote aanbieding aan groenten, en in het dorp een grote vleesfabriek, alles is voorradig dus de tijd kan gerust terugkomen. En zelfs wandelclub Colliemolen werkt dit in de hand want via een reeks wandelingen kun zij zelfs wat kalkoenbillen ontvangen.

Wij hebben de bergen niet geteld, maar uitgerekend aan het kapelletje van de tiendenberg stappen wij het dorp uit en het glooiende landschap in. Wij bemerken hier aanstonds de eerste sporen van de grote groentetuin, want wij wandelen tussen prei en spruitjes. Intussen is een mager winterzonnetje ons gezelschap komen houden en een scherp mager windje laat de gevoelstemperatuur behoorlijk dalen, maar goed beschermd tegen de koude wordt het aangenaam wandelweer.

Na een kort stukje grote baan worden wij links afgeleid langs tal van glazen serres het lijkt haast een grote glazen gemeenschap. En na een rondswerving over rustig smalle kronkelende tarmacjes komen wij op Vijfwegen terecht waar wij in het plaatselijk schooltje, met noodkerk en klooster onze eerste rustpost benutten.

Vijfwegen is een kerkgehucht op de kruising van vijf wegen, op dit kruispunt stond tot 1958 de vijfwegenmolen, in 1874 werd de wijkschool opgericht door de zusters Mariecolen van Staden. In 1946 wordt het gehucht een parochie deel uitmakend van de gemeenten Westrozebeke, Staden en Poelkappelle. De St. Eligiuskerk dateert uit 1959.

Na de rust maken wij nog een lus om nogmaals in het schooltje te komen voor een tweede rustpost.

Even later mogen wij richting vrijbos opstappen,  hier valt heel wat geschiedenis te vinden, en als wij rechts opkijken zien wij de gebouwen van de ontmanteling installaties om de spreekwoordelijk 1000 bommen en granaten te vernietigen.

Tijdens de eerste wereldoorlog voor de Duitsers een strategische post en bijna onneembaar.

Het was doorweven van een gecompliceerd spoornet en verbonden met de lijn Staden – Westrozebeke. Toen na het eindoffensief in 1918 bleven allen nog maar kapotgeschoten bomen over.

Even later bevinden wij ons op een oude spoorwegbedding uit 1872, dit was destijds de spoorlijn die Oostende met Armentieres verbond. De laatste jaren van zijn bestaan gebruikt als bevoorradingslijn van het munitiedepot maar in 2003volledig gestopt na verhuis van het depot naar Limburg.

Wij waren ook getuige van enkele oude statige boerderijen, maar nu de landbouwsector een grote evolutie meemaakt gezien de vernieuwing van de technieken komen andere moderne gebouwen te voorschijn die het landschap als het ware verstoren wat het landschapszicht betreft. Men wil die echter niet verstoppen maar men heeft bewust gekozen zij te omkaderen

Met aangepaste beplantingen. Als stimulans biedt de gemeente samen met pro-plant een beplantingspakket aan samen met ondersteuning voor onderhoud.

Op het Arteveldepad worden wij even rondgeleid rond het dorp, in deze omgeving werd het leger van Philip van Artevelde verpletterd door het Franse leger.

Volgens de legende werden de inwoners beschermd door een rode draad die rond het dorp gespannen was, wat meteen de devotie tot O.L.Vrouw deed toenemen. En even later komen wij via een rustige wijk stilaan naar de aankomst toe.

Het glooiende karakter van het landschap was de aanleiding voor een gezonde wintertraining in een rustig mooi natuurkader. Het parkoers bood dank zij de pankartes langs de weg wat§ gelegenheid om onze geschiedeniskunde eventjes op te frissen, wij geven graag toe dergelijke pankartes met een beknopte uitleg mogen als meerwaarde beschouwd worden.

Parkoermeester, organisatie en alle medewerkers van harte gefeliciteerd en van harte dank voor jullie inzet.