Over de kuitenbijters rond Kruishoutem

Wij zijn te gast bij Natuurvrienden Deinze voor de 20^ste uitgave van hun Gulden Eitocht. In de vroege ochtenduren zorgt de motregen voor een miezerige sfeer, maar algauw komt het goed, de regen blijft weg, de wind gaat later ook liggen de zon komt er bij en de temperatuur piekt zelfs tot 18°. En wij starten met een stevig windje voor het 15 km parkoers.

Wij verlaten de mooie ruime startzaal “ De Mastbloem “, en stappen via het nieuwe plein, want zo noemt het richting kerkhof, en zo komen wij op een smal geasfalteerd paadje naar de landelijke omgeving van het eierdorp toe , wereldbekend door zijn grote eierveiling, maar anderzijds huisvest het ook enkele bekende schrijvers.

Het is een mooi beeld dit heuvelachtige landschap, waar tal van boerderijen als het ware zijn ingepland, een nostalgische verschijning is de hagelwit gekalkte hoeve, met onder aan de muur een zwart geterde band , echt volgens de etiquette. Als wij op de hoger gelegen stukken is het heerlijk uitwaaien, en als wij rechts van ons kijken naar het prachtige beeld van Kruishoutem beseffen wij pas echt hoog  wij al zijn geklommen Dat de lente er begint aan te komen is een feit, de weiden kleuren reeds groen en de eerste koeien verschijnen op de weide, terwijl in de grasbermen de eerste lentebloesems te ontdekken zijn. Na wat kronkelende tarmacjes zijn wij nadien het smalle paadje richting Nokere op.

Zo een klein dorpje, met een mooi kerkje en een parel van een dorpspleintje echt een plaatsje om nostalgisch in weg te dromen, het is dan ook in het ontmoeting centrum Nocra dat wij onze eerste rustpost zullen benutten. Het dorp is vooral bekend om zijn jaarlijkse grote wielerwedstrijd voor beroepsrenners, namelijk Nokere koerse op zijn Nokere berg.

Na de rust mogen wij via een nijdig klimmetje de dorpskern opstappen en maken ook kennis met de bonkige kasseien van Nokere berg. De zon komt erdoor en het mooie landschap krijgt nog een bekoorlijker uitzicht. Maar op de eerstvolgende splitsing stappen wij richting Wortegem op gaan niet door tot Wortegem maar passeren het Berthijnhuisje uit 1746.

Op zeker moment passeren wij ook een omwald kasteel. Wij maken een lus rond het kasteel en weer is het behoorlijk klimmen en zo worden wij beloond meet een prachtig zicht op het in het dal gelegen kasteel. Het is verder gezellig keuvelen door het landschap en zo komen langzaam terug richting Nokere waar wij in knusse zaal Ocra een tweede rustpost benutten.

Als wij buitenkomen is de zon weg en dreigende wolken proberen ons de schrik op het lijf te jagen maar het blijft droog tot de aankomst Even later worden wij rechts het Kordaalpad opgestuurd naar het gelijknamige bos. De vele mossoorten op oude boomstronken en in de bermen bieden een enorme mooie kleurenschakering van de groene kleur, machtig mooi.

De kordaalbeek die dwars door het bos loopt is de natuurlijke grens tussen Nokere en Kruishoutem Het bos is de rest van een vroeger 200 hectaren grote bos Door de leem afzetting in de ijstijd, vormt het momenteel ook de scheiding tussen lemig en zanderig Vlaanderen.

Het is ooit verloederd geweest tot stort, maar’ de gemeenten en enkel natuurverenigingen hebben de krachten gebundeld, en zo mede hun inspanningen is het herschapen tot een waarachtig wandelparadijs.

En zo komen wij stilaan in de bewoonde wereld terecht, en in de voortuintjes vinden wij hier ook de eerste lentebloesems terug. De zon is er weer doorgekomen, zorgt voor een zeer aangenaam wandelweer na de aanslepende winter, en de temperatuur zal zelfs bij moment pieken tot 18°.

Het was een zeer goed verzorgde wandeling, met een fantastisch genietbare streek die ons zeker heeft bekoord. Achteraf kregen wij nog een gesmaakt eiermaal gratis aangeboden, langs deze weg van harte dank voor de traktatie, en zo konden wij hun ook als ambassadeurs beschouwen van deze mooie gemeente.

Langs deze weg, felicitaties en dank voor de inzet van de parkoermeester, de organisatie en alle medewerkers voor hun gastvrije ontvangst.