Panoramatocht Heuvelland

Op deze eerste april zijn de contouren van de West-Vlaamse heuvels strak afgelijnd tegen de staalblauwe lucht, ideaal weer dus voor de panoramatocht van “de Heuvellandstappers”. Als startzaal koos de organisatie voor ontmoetingscentrum ‘De Fontein’ dat gelegen is pal achter het beeldige Onze-Lieve-Vrouwkerkje van De Klijte. Parcoursmeester Gilbert Wydhooge koos voor deze midweektocht om de zware hellingen te vermijden en tekende een drietal lussen uit door de uitlopers van deze prachtige streek.

Na mijn inschrijfplicht vervuld te hebben begon ik meteen aan lus 3, het langste traject van allemaal. Deze omloop van bijna 8km zal richting Dikkebus lopen en begint meteen zeer mooi want een alleraardigste graswegel loopt langs een rij oude knotwilgen en dompelt ons meteen onder in deze heuvelende regio. We verlaten onverhard en enkele bochtige tarmacjes brengen ons op het gehucht “Hallebast”, langs de invalsweg naar Dikkebus en Ieper. Nadat we deze strook beton hebben gedwarst zien we aan onze rechter zijde een oude ‘mote’ omgeven door water, deze heuvel is nog het restant van het kasteel dat hier vroeger pronkte. Niet zo lang later stappen we de sublieme ‘Waterdreef’ in, dit is volgens Gilbert waarschijnlijk de langste onverharde wegel van Ieper. Dit prachtig graspad loopt door de vallei van de ‘Rattenstaartbeek’ en laat ons genieten van een immens uitzicht op de Kemmelberg. Even later klimmen we langs een mooie veldwegel opnieuw naar De Klijte toe en stempelen na een bekoorlijk traject voor de eerste keer onze kaart af.

Ik kies nu voor lus 1 die waarschijnlijk de lastigste van de hoop zal zijn en die me over de Zavelaar en de Scherpenberg zal brengen. Als ik de bebouwing achter mij laat bevind ik me meteen op de top van Zavelaar die we met een fantastisch uitzicht op de Kemmelbult scherp afdalen. We stappen verder in de richting van de Scherpenberg, één van de gekende getuigenheuvels in deze streek; in de verte prijkt het gekende witte huisje aan de bosrand maar vooraleer we dit bereiken zakken we eventjes om meteen via een kei van een wegel het eerder genoemde huisje te bereiken. Van hieruit hebben we een oogstrelend uitzicht over het magistrale landschap dat door de Bruilloosbeek diep wordt ingesneden, in de volksmond noemen ze dat hier “Klein Zwitserland”. Om deze heuvel af te dalen kiest Gilbert voor ‘de Boschdreve’, een smalle kaarsrechte wegel die de wandelaars een kilometersver uitzicht over de slagvelden aanbiedt. Na ongeveer een uurtje stappen zitten deze 5,9km er jammer genoeg op en kunnen we samen met een kom heerlijke soep onze middagpicknick verorberen.

Mijn laatste lus zal ik me vooral herinneren als een zeer winderig traject door een open landschap dat bijzonder weinig beschutting bood. Langs het ‘La Clytte’ militaire kerkhof duiken we opnieuw de glooiende omgeving in en wandelen wat verder pal op de grens met Ieper. Op het moment dat we de onverharde “Steenakker Yperstraete” inwandelen worden we geteisterd door een harde wind die ons tot op het einde zal parten spelen. Hoewel de zon uitbundig schijnt is er van een lentegevoel helemaal geen sprake, zeker niet als we tien minuutjes later met onze neus pal in de wind komen te lopen. Het traject flirt even verder nog eens met de grens met Poperinge alvorens samen met lus 1 binnen te lopen.

In totaal stapten we hier vandaag 21 zeer aangename kilometers, het was misschien niet de meest spectaculaire wandeltocht van de Heuvellandstappers maar ik beleefde zeker een aangename donderdag die ik in het gezelschap van een blonde “Keizer Karel” op gepaste wijze afsloot.

Foto's : http://www.4op1rij.be/Fotoalbum_detail.php?ALID=209