Blarentocht Koekelare

De Koekelaarse Blarentocht is zo’n wandeltocht die iedereen wel kent en die over de jaren uitgegroeid is tot een echte wandelklassieker. Alhoewel de streek rond dit dorp door meerdere verenigingen  overvloedig wordt bewandeld weet “Wandelclub Koekelare” wel altijd iets speciaals uit hun hoed te toveren; zo ook voor deze editie werd een uitmuntend parcours uitgetekend die elke wandelaar wel zou kunnen bekoren. Deze tocht kaderde eveneens als derde luik in de “Wandeltrofee West-Vlaanderen” en voor deze 50km kwamen 142 stappers opdagen. Tijdens en na de tocht hoorde ik alleen maar positieve geruchten, het is altijd de bedoeling geweest om de lange afstand te promoten en te herwaarderen en hier is de organisatie vandaag zeker in geslaagd. Tijdens en na de tocht hoorde ik alleen maar positieve geruchten over het parcours en de bevoorrading; hier werden de 50km-stappers overvloedig in de watten gelegd.

Maar niet alleen de deelnemers aan de lange afstand werden hier goed gesoigneerd want voor elke wandelaar was er eveneens de Chimay-stand die alle 875 wandelaars gratis liet proeven van de verschillende soorten abdijkaas die zij in hun gamma hebben. Wij kiezen vandaag voor de wandeling van 30km die ons in een wijde boog rond Bovekerke en ‘De Mokker’ zal voeren. Meteen na de start duiken we het Motepark in dat werkelijk de groene long van het dorp vormt, de duidelijke pijlen wijzen ons de weg tussen de vele inheemse boomsoorten en zetten ons even later af op een invalsweg die ons met de neus pal in de wind brengt. In een open landschap volgen we een hele tijd de asfaltweg die me toch verplicht om mijn pet op te zetten want een koude wind bezorgt me een lichte hoofdpijn. Op het moment dat we een tegelpad worden ingestuurd vallen de eerste spetters, met de paraplu in aanslag wandelen we tussen de weiden door en botsen plots op de mensen van de lange afstand die hier aansluiten op onze omloop. Samen met hen begeven we ons nu naar Bovekerke alwaar we in d’Oude Schole na meer dan 8km onze eerste stempel kunnen afhalen.

Na een koffie passeren we de bakstenen Sint-Gertrudiskerk die nog omgeven is door een kerkhofje en verlaten zo spoedig het 1000 zielen tellende dorpje. Zo nu en dan worden we geteisterd door enkele verdwaalde druppels maar als we na een mooi tegelpad voor een eerste keer de staatsbossen instappen kleurt de hemel blauw. Krinkel de winkel worden we op zachte naaldenpaden door deze bossen gestuurd om even later de kleinere afstanden op te pikken die eveneens hun portie van deze mooie plukken bos kunnen bewonderen. Dit is werkelijk een mooie afwisseling ten opzichte van de polderomloop die we tot nu toe op onze boterham kregen, de parcoursmeester blijft nu de onverharde paden aan elkaar rijgen en laat ons optimaal genieten van deze schitterende omgeving. Als we de bossen verlaten zien we in de verte de torenloze kerk van het Koekelaarse gehucht “De Mokker” die we zeer snel zullen naderen. Hier vinden we na een dikke 16km onze tweede controlepost terug.

We verlaten “de Mokkernaere” voor wat een prachtige wandellus zal worden; dit traject kiest de richting van Vladslo en nadat een slingerende betonweg ons in de richting van het Praatbos stuurt laten we via een kronkelende voetbrekende wegel dit bos vooralsnog links liggen. Het pad slingert heel leuk langs een bosje om net hierna op een verharde weg uit te monden. Plots wijzen de gele pijlen ons rechts het mooiste pad in van deze tocht; de smalle wegel kronkelt vrolijk tussen een rij bomen en loodst ons het Praatbos in dat we ter hoogte van de Duitse militaire begraafplaats tijdelijk verlaten. We volgen eventjes de weg naar links om honderd meter verder een weide in de stappen, dit is werkelijk een traject waar iedere wandelaar kan van genieten. Als ik denk dat ik het mooiste heb gehad volgt er nog ene weergaloze privé-doorsteek vooraleer we opnieuw “De Mokker” bereiken. Er wachtten ons nu nog 5,7 rustige kilometers.

Het laatste uur van onze wandeldag slingert nu wat tussen de huizen door om redelijk snel de open vlaktes te bereiken. Het zonnetje schijnt nu vrolijk boven ons en we krijgen het warm; de laatste kilometers passeren zeer snel en via een leuk traject door het Motepark overschrijden we de eindstreep. Dit was zonder twijfel een mooie wandeldag met enkele verrassende stukken natuur; we sluiten deze af met een lekkere Chimay die op gepaste wijze wordt vergezeld door een stukje Chimay “Grand classique” of Chimay “Grand cru”; beiden sublieme kazen uit het gamma van deze Henegouwse producent die de wandelsport een warm hart toedraagt.

Foto's : http://www.4op1rij.be/Fotoalbum_detail.php?ALID=210