Tussen Zwarte Berg en Catsberg

Als we het dorp binnenrijden plaatsen wij ons op aangeven van de parkeerwachter op de stoeprand voor een middenklassewoning. Plots gaat het raam op de eerste verdieping open en steekt er een gezette Française in haar pyjama haar hoofd door het venster en wenst ons in een slaperig Frans een “Bonne marche”. We zijn inderdaad in de “Nord” belandt en dan meerbepaald in Berthen, een rustig dorpje net over de schreve en pittoresk gelegen in de regio die men hier “les monts de Flandre” noemt.

Het is jaarlijks een goede gewoonte geworden om minstens één keer aan een wandeltocht van het “Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde” deel te nemen. Deze Franse club is reeds enkele jaren aangesloten bij Aktivia en organiseert in 2010  een viertal wandeltochten die heerlijk door de Noord-Franse heuvels slingeren. Op deze paasmaandag schrijven we ons in de gemeentelijke feestzaal in voor een wandeling van 25km die we meteen vol moed aanvatten. Bijna onmiddellijk verlaten we het slaperige dorpje om naast enkele kleine visvijvers onze eerste helling te overwinnen. We bevinden ons op de flanken van de Kokereelberg maar de top laten we deze keer links liggen; even verder dalen we bruusk een valleitje in om even plots naast een hoppeveld opnieuw hoogte te winnen. Het is even blazen maar als we net voorbij deze helling een fantastisch uitzicht op Zwarte Berg te zien krijgen vergeten we de zonet geleverde inspanning. Een sappige veldweg brengt ons dichter bij de Belgische grens om deze even later te overschrijden, de parcoursmeester laat ons nu dwars door een patattenveld stappen en kiest kortelings later voor een sublieme bospassage en enkele venijnige klimmetjes. Bezweet en hijgend staan we nu op de top van ‘le Mont Noir’ en vinden tien minuutjes later, na een weergaloos traject van 6km, onze eerste rustpost terug waar we even kunnen opdrogen.

Meteen na de koffie dalen we achter de plaatselijke camping uiterst scherp een gladde vallei in, eens beneden overschrijden we een houten bruggetje en klimmen even steil via een trap het dal uit. Dit is een zeer mooi stukje van de wandeling en de schoonheid blijft aanwezig als we het “Parc départemental Marguerite Yourcenar” instappen. Als de natuur op zijn mooist is moet dit een waar natuurparadijs zijn want de wilde hyacint en de blauwe klokjes staan klaar om zich te vertonen. We flaneren het bos uit en krijgen tijdens de afdaling van de Zwarte Berg een schitterend uitzicht op onder andere St-Jans-Cappel alwaar we zometeen zullen doorwandelen. Naast de kerk slaan we een asfaltweg in die de ons nu door een vlakker landschap naar onze volgende rustpost zal voeren. Tijdens de volgende kilometers wandelen we met de torens van Bailleul aan onze linker zijde om plots het grondgebied van de gemeente Meteren te betreden. Hier vinden we na ongeveer 15km een rustpost terug in een veredelde schuilhut aan de rand van “l’étang de 4 fils d’Aymon”, een aangelegde visvijver waar het leuk toeven is. Eén van de klassiekers bij deze wandelvereniging is de gegrilde beenham die werkelijk onweerstaanbaar is en ook deze keer is het smullen van dit sappig stukje varkensvlees.

Gesterkt vertrekken we rond de 4 ha. grote vijver alwaar er naar het schijnt behoorlijk wat karper op zit; we zijn nu vertrokken met de top van de Catsberg als onze volgende bestemming. Dit zal een leuk stukje worden dat lichtjes glooit als opwarmer voor de beklimming van Catsberg die zoals we weten behoorlijk pittig is. De bult met de gekende rood-witte antenne is reeds van ver zichtbaar en vormt een baken in de wijde omgeving. Eerst klimt het pad nog zachtjes maar van zodra we rechts ene smalle asfalt inslaan begint ons hart harder te bonzen. Ik zie mensen met de handen op de heupen klimmen en overal hoor ik zwaar gehijg rondom mij; het is inderdaad een harde noot om te kraken. Als we het kerkhof bereiken is het slechtste gepasseerd maar toch blijven we lichtjes klimmen tot aan onze derde rustpost boven op de heuvel.

We zweten als een rund maar we werden wel beloond met machtige panorama’s die reikten tot aan Cassel en zijn gelijknamige berg. Om de laatste kilometers aan te vatten passeren we de gekende abdij en dalen dwars door een bosje totdat we aan een bordje ‘Col de Berthen 109m’ een blik kunnen werpen op de majestueuze antenne. We blijven verder zakken totdat we na een schitterende tocht Berthen binnenwandelen. Dit was een schitterende tocht die we natuurlijk op onze eigen gepaste wijze afsluiten en dat is met een streekbiertje.

Foto's : http://www.4op1rij.be/Fotoalbum_detail.php?ALID=211