's Gravenvoeren op z'n paasbest

Voor deze wandeling zijn wij te gast bij Berg & en boswandelaars Voeren. Een stralend zonnetje staat van bij het ochtendgloren aan de hemel. Ook de bedrijvigheid om en in het casino, want daar schrijven wij in is op het maximum. Het is als het ware een invasie van Vlaamse wandelaars bijna uit alle hoeken van het Vlaamse landsgedeelte. Maar ook de Waalse en Nederlandse omringende club laten zich niet onbetuigd, het is dan ook geen wonder als bij het sluiten der inschrijvingen 2556 deelnemers genoteerd zijn. Uit de verschillende aangeboden afstanden kiezen wij voor een gematigd klimmende omloop van 12 km.

Wat een luxe vertrekken uit een casino, en thuishaven ook van de plaatselijke harmonie stappen wij in een paar smalle straatjes voorbij het gemeentehuis. Binnen de kortste keren zien wij de aanduiding Kinkenberg, een heuse opwarmer, maar ook een serieuze kuitenbijter, zal ’t gaan ja, wij zijn toch geen doetjes hé. De tamelijk lange klim brengt ons geleidelijk naar boven, waar wij voor het eerst op deze dag oog in oog staan met een bekoorlijk panorama, en achter ons een prachtige kijk op het dorp in het dal. Als wij de Snauwenberghoeve bereiken ontdekken wij  een grenspaal, wat betekent dat wij het Nederlandse grondgebied gaan opstappen het is paal nummer 24 uit 1843, aan deze palen geen gebrek in dit gebied. Wij komen op het grondgebied Margraten, wat meteen als de fruitigste gemeente van Nederland wordt genoemd, en inderdaad wij vinden er indrukwekkend grote boomgaarden, en o zo mooi aangeplant in rechte lijnen uit welke hoek je het ook bekijkt. De lente meldt zich hier reeds duidelijk aan, want de bloesems staan op openspringen, en binnen enkele dagen en wat zonnig weer ontpopt de streek zich als een magistraal bloemenpakket. Ook hier en daar een zeer mooi en goed onderhouden boerderijen als echte juwelen. Ook een stukje gezellig holle weg kan ons heerlijk boeien. Wat ook opvalt is dat de weiden en landerijen afgezoomd worden met en wel doornhagen die het landschap nog natuurlijker houdt.

Wij verlaten het smalle tarmacje en worden een smal paadje in dalende lijn opgestuurd naar het dorpje Noorbeek, dat deel uitmaakt van de fusie met Margraten en een beschermd dorpzicht heeft. Het stemmige dorpje met zijn ST. Brigida kerk, was ook het eerste Nederlandse dorpje dat bevrijd werd in de tweede wereldoorlog. Sportief gezien was het in 2006 het decor voor het Nederlands kampioenschap Mountenbiken.Als wij rondom ons omhoog kijken vanuit het dal, dan hebben wij een uniek en mooi landschap, en de naam van het hoger liggende dorpje is typisch Nederlands namelijk Bergenhuizen. In parochiehome Berggalm benutten wij onze eerste rustpost, in een zeer mooi en gezellig cultuurzaaltje.Na de rustpost gaat het terug behoorlijk op en neer, maar het loont de moeite in zo een stille rustige omgeving en het prachtige landschap in een paradijselijk wandelgebied.

Op onze weg komen wij ook langs het natuurgebied Altenbroek. Nog een veelvuldige vaststelling in de hoge bomen zien wij grote bollen, op het eerste gezicht vogelnesten, maar wij zijn, mis het zijn Maretakken, die zeer goed passen in het heidense bijgeloof. Het zit zo, die mag je niet kopen voor je zelf, maar moet zij wel wegschenken, dat brengt dan de ontvanger geluk bij. In de struiken en bomen worden wij begeleid door onze gevleugelde vrienden die reeds een concertje ten beste geven. Aan de bosrand in de weide zien wij ook een kudde Gallowy runderen. Deze stoere beesten zijn oeroud en oersterk en vragen weinig aandacht en verzorging, zij trekken hun plan wel en grazen de grasvelden mooi af, prachtige sterke natuurbonken, machtig mooi.

Wij mogen even later via een dalende bosweg het dal in, echt een vredig gevoel gevangen in die machtige natuur. Het is fenomenaal hier in deze streek te kunnen wandelen. Of wij hier even in het rond zullen schoppen , nee hoor want wij hebben de gelegenheid want wij bemerken dat wij op het grondgebied Schophem zijn.,Wij gaan er niet lang blijven zie dat wij een schop onder ons kont krijgen, het was niet meer nodig want wij waren boven.

Op bepaald moment komen wij aan de H. Kruiskapel of de steenboskapel voorbij. Het is één van de 53 merkwaardige kappellen van de streek en allen hebben zij een devote betekenis passend in de geest van het volksgeloof. Deze kapel is  in 1846 gebouwd met de resten van een Romeinse villa, die op de aanpalende akkers heeft gestaan tussen 14 en  plus minus 275 jaar na Christus. Deze kapel staat ook op de grondvesten van de heidense Romeinse tempel

Nog wat verder genietend van het aardse paradijs als het ware tussen hemel en aarde bereiken wij het eindpunt van onze heerlijk geslaagde wandelhoogdag.

In de zaal genieten wij nog na met een heerlijk Riks bier en een gesmaakte streekschotel ja dat mocht er zijn. Maar wij beleven nog een verrassing, op bepaald moment komt een man binnen gestapt met op zijn hand een echte levende uil, echt een uniek mooie vogel, het is een laplanduil.

In ieder geval de parkoermeester mag zeker blijven, ook de organisatie was zeer verzorgd, ondanks de als het ware overrompeling trokken zij zeer goed hun plan en het kwam allemaal in orde.

Wij zagen dan ook overal glundererende gezichten en met reden. Gasten van harte proficiat en van harte dank voor jullie gastvrije inzet, het werk was werkelijk af, en wij komen volgende maal terug naar deze hemelse en bekoorlijke streek.