Natuur troef in Lombardsijde

Als wij onze inschrijfplichten  in de gemeenteschool van Lombardsijde vervullen voor de mannekensveretocht is het weer alles behalve om naar huis te schrijven. Een druilerige regen en later op de dag wat plensbuien is alles behalve een prettige belevenis voor de Spoetnikstappers, maar wat doe je eraan, en dat houdt de massa zeker weg, maar wij zijn op post en kiezen voor de 14km afstand.

Wij stappen het geleed over en zijn vertrokken, het regent ietsje maar er staat gelukkig geen wind zodat wij ons regenscherm makkelijk kunnen gebruiken. Langs het rustige tarmacje krijgen wij een zicht op de jachthaven, de vele masten vormen als het ware een bos van bomen, en langs de andere kant enkele flatgebouwen van de kustlijn.

Even later bereiken wij het militair domein of het kwartier Lombardsijde wat de toegang verleent tot het natuurgebied IJzermonding.Het gebied ligt langs de rechterzijde van de IJzer die ontspringt in Noord-Frankrijk en in Nieuwpoort in de zee uitmondt. Het gebied heeft een bewogen geschiedenis achter de rug, de aftakeling van het oorspronkelijke getijdengebied werd in de 20^ste eeuw ingezet met het graven van oesterputten en het aanleggen van een militaire haven. Tijden beide wereldoorlogen werden er bunkers gebouwd. De terreinen werden in de jaren 50 opgeofferd voor het bouwen van een militaire haven met bijhorende gebouwen en wegen. In 1960tot1970 werden 15 ha opgespoten met baggerspecie uit de jachthaven en de havengeul. In 1990 begon het tij te keren, en in 1994 werd het gebied erkend als beschermt landschap. Het echte natuurherstelplan kon echter maar starten nadat het ministerie van landsverdediging de terreinen had afgestaan aan het Vlaams Gewest. In 1999.De marinebasis werd volledig ontmanteld en 250000 kubieke meter grond werden afgegraven en in 2003 werd het opengesteld voor publiek.

Op de huidige grasweiden vinden wij thans het Belgisch melkschaap, het is een vrij groot schaap op hoge poten. Zijn lichaam is wigvormig wat wijst op melkrijke dieren. De dieren geven een melk met romige smaak en de vruchtbaarheid is zeer hoog. Typisch kenmerk ook alleen de rug is gewold.

Het is stil en het regent behoorlijk, en aan de andere kant is een wild konijn op weg om zich te gaan beschutten tegen de regen. Wat ook opvalt zijn de talrijke fietsstallingen want hier mag niet met de fiets worden gereden. Een mooi silhouet is de wit-rood geschilderde vuurtoren Een eind verder treffen wij een ander soort schapen aan namelijk de Ardense Voskop. Aanvankelijk waren deze dieren voorbehouden voor het verkrijgen van paaslammeren. Het is een schaap dat zich thuisvoeld in ruige omstandigheden, zij kunnen tegen zowel tegen droogte als nattigheid en koude en de aanwezige duinstruiken bieden hun volledige bescherming. Het is een middelgroot schaap met robuuste indruk, het is wel vinnig maar tevens ook zeer wantrouwig tegenover vreemden. Kop en poten zijn lichtbruin.

Links van ons bemerken wij de IJzermonding en het is laag water, en stappen recht op de havengeul toe. Een monument van een Senegalese visserboot versierd de kade en wij mogen even een lang lekker stuk langs het strand. Een ideale gelegenheid om frisse zeelucht is ons piepkast te pompen met het o zo belangrijke jodium, die enkel in zeelucht veelvuldig voorkomt en een zeldzaam mineraal is goed voor de piepkast. Na het strand komen wij in de bebouwde wereld terug en worden via een klein kasseitje de windhoek opgestuurd waar wij in een lokaal schooltje een comfortabele en verzorgde rustpost terugvinden, terwijl het buiten weer hevig begint te regenen maar echter niet voor lang.

Na de rust is het intussen terug over en stappen wij de wijk in, er hangen nog driegende wolken ons boven het hoofd maar het blijft droog. Aan het oude wegwijzertje volgen wij de richting Nioeuwpoort en komen zo langs de Schuddebeuze terecht een echt natuurgebied. Op onze linkerkant getuigen van vroeger oorlogsgeweld en rechts de vredige vakantiehuisjes en tussenbeide de natuur. Het gebied heeft verschillende merkwaardigheden, dit door koude en wind afgeplatte duinen  waarvan eeuwen de humusvorming en overspoelingen de kalk werden weggespoeld. De gronden werden zuur. Sinds 1955 kocht natuurpunt haar eerste perceeltjes en spant zich terdege in om de oorspronkelijke heide terug te krijgen. Niet door drainage maar door stopzetting van bemesting en plaggen van de bovenste laag ( plaggen wil zeggen afgraven ) en ook door begrazing. Omdat in dit gebied nooit grootschalig aan waterwinning werd gedaan zit de grondwaterspiegel zeer diep.

In de tweede wereldoorlog waren de bunkers zeer kwetsbaar omdat zij niet diep konden ingegraven worden, wat de Duitsers verplichte om de muren op te trekken in 3 meter dik beton in plaats van twee meter, ook de schuilhutjes of waakposten werden buiten gebouwd wat een unicum was Van de 2000 jaar oude duinenrug langs onze kust blijven er echter maar drie stukken meer over de rest is allemaal weggespoeld, het gebied hier is 8 ha groot en ligt op ongeveer 3 km van de zee.

Achter ons boven zee hangen zwarte dreigende onweerswolken, en in Keulen horen wij, het donderen want het rommelt in de verte, en wij zijn warempel aan het wandelen in de zon van tegenstellingen gesproken. Terwijl wij het dorp instappen horen wij in een bosje een specht lustig tokkelen op een boomstam.

Wij kruisen nog eventjes de Oude Nieuwpoortweg om nog een laatste glimp op te vangen van het achterland en als wij de gebouwen van het kamp van Lombardsijde voor ons zien opdagen zijn wij aan het einde van een soms natte afwisselende regendag.

Spijtig voor de mensen van de organisatie die zeer flink hun best hadden gedaan om er een verzorgde wandeldag van te maken. Nadien genoten wij nog van een heerlijke koude en goed gevulde vleesschotel en dat tegen een democratische prijs.

Spoetnikstappers gefeliciteerd en bedankt voor jullie inzet, hou jullie goed het allerbeste en een volgende keer zeker beter weer toegewenst