Met WSV Wervik en feestcomité "Ter Hand" door een ontluikende natuur

Het weer was allesbehalve mooi, zwaar bewolkt en kil op de wijk Ter Hand in Geluwe waar wij te gast waren voor de 19^de koolzaktocht in Geluwe georganiseerd in samenwerking met W.S.V. Wervik.Het inschrijflokaaltje had een bijzondere uitstraling, wij zaten binnen in de oude wijkkerk van het scholencomplex, een functie die als kerk een heel eindje gepasseerd was. Maar wij vonden er nog een oude biechtstoel, ja moest er iemand aanwezig geweest zijn met een slecht geweten, was er misschien iets recht te zetten, maar brute pech want de pastoor was er niet. Nu wij gaan wandelen en kiezen voor het 15 km parkoers.

Wij stappen de weg op en een eindje verder een eerste teken van de koolzakommegang, aan een hoge mast hangt een Belgische driekleur met daaronder een koolzak. De filosofie hierachter wilden wij wel eens te weet komen, en wij vonden een vriendelijke senior die ons de geschiedenis kon uitleggen. Het begon zo een 160 jaar geleden ter gelegenheid van een echtscheiding. Het huwelijksleven van mijnheer Koolzak en echtgenote verliep niet naar behoren en wilden scheiden, maar in deze tijden was dat allemaal niet zo eenvoudig. Om kort te vertellen op een bepaald tijdstip was de scheiding een feit, het werd geen drama maar een feest, nadien bracht men jaar na jaar een herinnering aan dat feest en nu wordt het nog steeds verder gezet. Rond dat feest waren ook volksspelen, met onder andere mastklimmen.

Men hing een gevulde koolzak in de top van de mast, en dan konden de kinderen gaan klimmen en één of andere prijs uit de zak te voorschijn halen, de naam van de echtgenote was onze senior echter ontsnapt. Wij wandelen rustig het gehucht uit en komen op een verkeersknooppunt uit, in verhouding met de grote van het gehucht. Wij kunnen er naar vijfwegen, Dadizele en Beselare, maar wij worden richting Dadizele opgestuurd Ogenblikkelijk worden wij erop attent gemaakt dat men een keuze heeft voor een gehandicapten parkoers of normaal veldparkoers. Maar hier stellen wij een aparte melding vast, wij hadden voor het normale parkoers gekozen, maar er hing nogmaals een vermelding parkoers niet geschikt voor gehandicapten, deze dubbele mededeling hebben wij nog niet veel gezien.

Even later stappen wij door het zeer genietbare rustige landschap door. Alles wordt groen, de bloemetjes in de grasbermen en weiden staan in vol ornaat te bloeien, en ook de koetjes zijn terug op de weide, alles is als het ware uit zijn winterslaap ontwaakt in een echte metamorfose en ook wij voelen er ons beter bij. Wij stappen terug door het domein van boer boer, mogen wij blij zijn dat deze mensen niet alleen zorgen voor een fraai en natuurkundig landschap, en ook voor een stukje eten. Als zij er de brui aan geven dan ware dat een ramp.

Na wat kronkelende tarmacjes en wat veldwegen naderen wij stap voor stap de majestueuze toren van de basiliek van Dadizele, heide en verre bekend als bedevaartsoord. Even voor Dadizele worden wij afgeleid langs een bloeiende boomgaard, ook hier en daar in het landschap tal van tunnelserres. Op onze weg ook de kattepithoeve, oei zou het te maken hebben gehad met poezen die in die put werden gedumpt, wie weet? . Na wat rondzwervingen komen wij terecht in de Berkenlaan. Voor zijn benaming wat smalletjes maar mooi versierd langs beide kanten met prachtig bloeiende kastanjes maar berken vinden wij er niet. Wij komen vlak achter de basiliek uit en mogen het Mariënpark in, terug prachtig bloeiende kastanjes en ook een grote vijver, met daarop een paar eenden met kuikentjes een vertederend gezicht. Even buiten het park stappen wij er nog even langs en in de polyvalente zaal kunnen wij er in de kantine terecht voor onze eerste rustpost. Het is een betrekkelijk nieuwe instelling want de zaal werd pas in 2009 geopend.

Na de rust komen wij op de bakkershoek terecht, onderweg heel wat kapelletjes van de ommegang van Dadizele. Ook hier komen wij terug in het golvende rustige landschap, dat ook een zicht geeft op de vele grote boerderijen die de streek herbergt. In dit gedeelte krijgen wij ook onze tweede rustpost op een boerderij.

Voor ons laatste gedeelte zijn wij terug op weg door de velden en genieten echt van de rust en de natuur dat wij worden aangeboden, ook hier op dat parkoers kan je heerlijk onthaasten.

Het was een echte natuurwandeling, rustig en zeer genietbaar, een grote kluif natuur voor wie dit tenvolle wil en kan beleven.

Aan de organisatoren van harte gefeliciteerd en van harte dank voor jullie inzet. Ook hebben wij verscheiden malen zien staan private weg, aan de eigenaars langs deze weg ook van harte dank voor de geboden gastvrijheid en de vrije doorgang.

In ieder geval wij hebben ervan genoten, gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.