Kerkpaden, veldwegels en zeer aantrekkelijke natuur in Heestert

Het weer is niet bijzonder mooi, zwaar bewolkt en 12 graden op de thermometer, maar het zal de ganse dag droog blijven als wij zaal Malpertus betreden om deel te nemen aan de 14^de West- Vlaamse wandelhappening. Van in de vroege morgen heerst er een gezellige drukte, en blijkbaar hebben zij veel wandelaars uitgenodigd want alle beschikbare parkeerplaatsen staan vol zoveel te beter, hoe meer zielen hoe meer vreugd zegt men dan. In ieder geval de streek lonkt aantrekkelijk aan de poort van de Vlaamse Ardennen en wij kiezen hier voor het 12 km parkoers.

Bij het uittreden van het dorp worden wij de smalle bakkerstraat opgestuurd, één van de vele kerkpaadjes die wij in de loop van de dag zullen betreden. Het kronkelende kerkpaadje brengt ons naar het open landschap toe. Zo krijgen wij ook een oude spoorberm te bewandelen, de velden zijn reeds bewerkt en het landschap word met de dag groener. Het is er echt heerlijk rustig wandelen op de berm. Voor ons liggen de Vlaamse heuvels evenals de koeltorens van de kerncentrale van Orroir. Op de eerstvolgende splitsing worden wij links een kerkpad opgestuurd en van hier begint het kerkpaden festival. Het is zowat de etiquette van de streek, je zou daarvoor alleen al naar Heestert komen wandelen. Wij stellen ook vast dat zij op de gemeente de paden in ere houden, want hier en daar vinden wij herstelde en zelfs nieuwe stukken, dank u wel gemeente. Het is er zo hemels wandelen en o zo rustig, één met de natuur wat wil je nog meer. Zelfs koetje boe in de weide geniet van de vele wandelaars, die zij mooi op haar gat gezeten gade slaat, een koehouding die je wel af en toe eens ziet.

Even later de wijk in tussen de machtig mooi bloeiende kastanjebomen en meteen vangen wij een blik op van de O.L.Vrouw Hemelvaartkerk , om even verder terug te genieten van het glooiende landschap. Wat later worden wij de Dupondstraat opgestuurd waar wij in de voetbalkantine genieten van onze eerste rustpost.

Even kort na de rust krijgen wij een extra controle, en ieder dame krijgt een bonnetje voor een gratis bloemetje ter gelegenheid van moederdag. De oplopende horizon krijgt ook een extra kleurenpracht, het knalgele bloempje van het bloeiende koolzaad is er de aanbrenger van. Het word wisselen tussen vierkeerstraat naar de dokstraat en zo benutten wij op een hoeve onze tweede rustpost.

Nog een derde gedeelte staat ons te wachten, en behalve boerderijen in het landschap als aan de horizon ontwaren wij de kerktorens van de omliggende charmante dorpjes, machtig mooi door hun simpele eenvoud.

Op onze weg plots een heel grote hoop aarde, en een zeer diepe put, wij, kijken verwonderd op, misschien is men er bezig met het aanleggen van een waterspaarbekken of zoiets? . Nee hoor men is er bezig met de klei af te graven om die te gebruiken voor het bakken van bouwstenen en dakpannen voor het Kortrijkse Koramik.Even later zijn wij in dalende lijn naar de oevers van het kanaal Bossuit- Kortrijk toe, het kanaal dat de Leie met de Schelde verbind. Wij stappen eventjes de oude spoorwegberm op. Het is het gebied van de spoorweg Kortrijk – Ronse die werd geopend in 1869. Door de verbreding van het kanaal in 1960 werd de lijn afgeschaft en kon de natuur zich spontaan ontwikkelen. Eventjes in de omgeving van de zwarte brug groeien merkwaardige en zeldzame planten, om een echte plantenkenner te doen likkebaarden. En de vroegere fauna en flora van een oud bos op de berg  herleefden als het ware hier, en op deze plek  maken veel vogeltjes hun nestje en in de bomen leven eikelmuizen. Meteen bevinden wij ons hier op de keiberg, en meteen staan wij op 65 meter boven zeeniveau. In de bedding van het wandelpad vinden wij ook de gele dovenetel, ook niet iedere dag te vinden. Eventjes onder de brug door krijgen wij speciaal aangelegde houten bruggetjes, een overstap over de moerasjes. Ook als aangename verrassing enkele stevige klimmetjes midden in het bos. Het was een zeer genietbaar gebied, en o zo rustig tussen dat veelkleurig frisse lentegroen. Wij verlaten het natuurgebied aan het oude spoorwegstation van Moen, dwarsen de grote weg en bevinden ons terug op de spoorbedding. Als wij even verder van de spoorweg afgeleid worden komen wij langs een nieuw ogende wijk, keurig afgezoomd met een dikke haag van helderwitte bloemetjes van de spirea, een mooi kontrast tegenover de huizen.

Even buiten de wijk een laatste kerkpaadje op en zo bereiken wij het eindpunt van onze zeer goed verzorgde, afwisselende en zeer genietbare wandelhoogdag in die heerlijke West- Vlaamse natuur die ons het gevoel geeft van een ware wandelhappening.

Organisator, parkoerrmeester en medewerkers van harte proficiat en van harte dank voor jullie inzet op deze wandelhoogdag. In ieder geval hou jullie goed het allerbeste en zeker tot een volgende wandelgelegenheid.