Voor onze vierdaagse viel dit jaar de keuze op het stadje Reil an der Mosel, tevens partnergemeente van Zedelgem. Het zou voor Wim een huzarenstuk worden om dezelfde kwaliteit van vorig jaar te evenaren maar wie hem onderschatte kwam verkeerd uit. De bochtige Moezel met zijn steil oplopende wijnhellingen leverden adembenemende uitzichten en het hotel “Weinhaus Nalbach” loste al zijn hoge verwachtingen zonder probleem in. Dat deze regio een paradijs is voor wandelaars ondervond de rode brigade uit Zedelgem want deuitgestippelde tochtjes konden eenieder bekoren.

Voor deze uitstap werden bewust geen lunchpakketten aangeboden want iedere dag botsten we wel op een wandelherberg of een eenvoudige ‘stube’ alwaar we van een snelle maaltijd konden genieten.

Ook het alternatieve programma voor mensen die niet zo goed te been waren was af want naast een bezoek aan Burg Eltz en een ritje met een koets stond er iedere dag wel enkele bezoeken geprogrammeerd.

Hieronder kan u per dag een verslagje lezen van wat wij daar zo allemaal hebben uitgespookt:

Donderdag 13 mei

Het is zover, op de parking van de Firma Packo in Zedelgem is het om 6u verzamelen geblazen voor de start van deze wandelvierdaagse; iedereen is zoals gewoonlijk stipt op tijd en zo kan de moderne Mercedes-bus van de firma VDK uit Zwevezele aanzetten.

Onze eerste halte is het eifeldorp Monschau, hier is ons eerste wandelingetje van een 2 tal km gepland. Wie het nog te vroeg vind om te stappen kan in een plaatselijke ‘konditorei’ genieten van een straffe koffie met vers gebakken koeken. Het wordt een heerlijk wandelingetje om en in het dorpje en een eerste kennismaking met de heuvels die later zullen volgen. Buiten het dorpje hebben wij al een eerste kennismaking met die heerlijke natuur, we volgen het klaterende riviertje als een soort muzikale begeleiding tussen dat frisse lentegroen. In het dorpje zelf genieten van de smalle straatjes en de vakwerkhuizen, de verschillende pleintjes, de stoere kerktoren, een oude watermolen en de hogere burcht die als schildwacht waakt over dit stadje.

Voor ons eerste middagmaal rijden wij naar hotel Weißmühle in Cochem, prachtig mooi afgelegen in het rustige valleitje van de Endert. Wie een lunchpakket bij had kon het zonder problemen gebruiken maar wij kozen voor een lokale specialiteit. Na het middagmaal stond er een wandeling op het programma van 9km door het idyllische valleitje van de wilde “Endert”. Dit riviertje was vroeger bekend voor verschillende watermolens, want door zijn snelstromende karakter had het zich een  weg tussen de rotsen uitgeschuurd. Het smalle paadje dat enkele keren van oever wisselde slingerde pittoresk mee met het wilde stroompje. Als wij onze rustpost bereiken in een oude watermolen is het een drukte van jewelste. Het is namelijk vaderdag in Duitsland en dit verhaald zich hier in een soort Vlaamse kermis met grote kruiken ‘Weise bier’ en echte onvervalste braadworst met ‘zwiebeln’ en mosterd, en om al het overtollig vet te verwerken kapte men er nog een heerlijke ‘schnaps’ achterna. Wij hebben het uitgetest en het viel echt mee. Daarenboven op kregen wij nog een traktatie van 4op1 rij, allee santé hé, en langs deze weg van harte dank daarvoor.

De nood breekt wet en wij moeten verder wij volgen de aangeduide weg van 5 km naar het witte klooster van Martenthal, een pelgrimsoord waar de bus ons opnieuw opwacht. Soms zegt men het venijn in de staart zit en dit was deze keer ook het geval, wegens de smalle weg kon de bus niet tot beneden en moesten wij noodgedwongen een steile helling op; wel wees gerust onze ene oog heeft op bepaalde momenten ons andere gezien zonder in de spiegel te kijken, maar wees gerust iedereen heeft het overleefd.

De mensen die niet wandelden kregen de gelegenheid om de oude mosterdmolen van Cochem te bezoeken. Een ideale gelegenheid om hun kennis over deze pikante lekkernij wat aan te scherpen, en ook een gelegenheid om dit charmante stadje te bezichtigen.

In de late namiddag rijden we naar het hotel “Weinhaus Nalbach” in Reil waar wij zullen inchecken voor onze vaste uitvalbasis aan de boorden van de romantische Moezel. Na onze weg gevonden te hebben naar onze kamer en wat zijn opgefrist genieten wij niet alleen van een heerlijk 4-gangen avondmaal maar ook van een rustige Moezelsfeer en een glas heerlijke wijn en zo zit onze eerste dag erop.

Vrijdag 14 Mei.

Als wij ‘s morgens ontwaken hangt er een mistige sluier over de wijnbergen maar die trekt vlug op, toch blijft het de rest van de bewolkt en droog.

Het programma voor deze dag ziet er als volgt uit. Voor de wandelaars gaat het van Burg an der Mosel naar Starkenburg, op ons blaadje aangeduid met 3 sterren wat er op wijst dat een stevig parkoers van 14 km wordt.

De goedgemutste wandelaars klimmen gezapig tussen de duizenden wijnstokken in de richting van de volgende Moezeldorp Enkirch. De hele voormiddag is het genieten van de fantastische panorama’s op de moezelvallei. Net voor het dorp stuurt Wim de wandelaars een zijvalleitje in, op een bepaalde hoogte volgt men nu de ‘Großbach’ die hier in het dorp uitmondt in de Moezel. In een wijde boog bereiken we dan toch Enkirch alvorens een harde klim ons opnieuw aan de bosrand brengt. Steeds met die overweldigende uitzichten op ons netvlies bereiken we na een exquis traject onze stopplaats in Starkenburg.

De niet wandelaars zijn met de bus naar “Burg Eltz” gebracht voor het bezoek aan één van de mooiste burchten van Duitsland. Een eigenaardige vaststelling, vele burchten staan op een haast onoverwinnelijke hoge vesting boven op een helling, deze staat in een dal. Wij worden eventjes stil als wij de indrukwekkende poort  binnenstappen. Gigantisch dikke muren, indrukwekkende deuren en sleutels van degelijke grootte en gewicht, gelukkig moet onze slotenmaker Patrick of vertrouwelijk CK’tje genoemd niet de ganse dag met zulke sleutels rondzwerven.

In de eerste zaal wat wapens en uitrustingen, mooie vakkledij onder de vorm van een harnas comfortabel tegen de slagen en steken, en een gewicht van 50 kg. Er staan ook kleine kanonnen, deze dienden om de kinderen van de burchtheer er mee te laten schieten op feesten. Blijkbaar had men ook toen al de leuze “jong geleerd is oud gedaan”.

Wij leren nog iets bij: je komt in een kasteel en boven de deuren zie je een bloem afgebeeld staan met een dubbele rij bloemblaadjes en in de midden een bloemknop; dan ben je in een zaal terechtgekomen waar je ongezouten alles mag zeggen, maar eens daar buiten mag je met geen woord meer reppen van wat er in de zaal gezegd is geweest, een soort remedie om te ontstressen.

Na een woonkamer te hebben bezocht met grote wandtapijten van Vlaamse oorsprong gaan wij een slaapkamer in. Een eerste vaststelling het bed staat op een verhoog van een 4- tal trappen, de reden warme lucht stijgt naar boven en dus is het warmer slapen.

Wat zij ook reeds hadden: een doorspoel toilet, vindingrijk bedacht, men liet het regenwater dat van de daken kwam gewoon door het toilet stromen en de WC was netjes gespoeld.

In de kamer staat ook een kapel die echter aan de buitenkant van het kasteel is aangebouwd. De reden in dezelfde kamer mocht men zich niet boven god begeven, want de kapel was lager dan het bed.

Wij vinden ook een unieke spekkachel, je weet wel zo een grote vierkante blok, waar men massa’s hout in brande die dan de warmte via de stenen liet uitstralen, een uniek mooie oven met zijn zeer vele mooie siertegels. In de keuken hangen alle voedingswaren boven de grond om te bewaren, want ratten en muizen waren dagelijks bezoekers van de keuken. Maar een ander pluspunt zij hadden ook een frigo, en dat zonder elektriciteit deden zij toen al aan energie besparing wel nee, het was gewoon een vindingrijke bedoening. De muren voerden door de schaduw kil aan en aan de uitgeholde ruimte kwam geen zonlicht en werd afgesloten met een dikke deur en de klus was geklaard.

Tijdens de middag zijn alle groepen terug samen voor het middagmaal in Weinhaus “ Schöne Aussicht “ en deze naam was zeker niet gestolen, een idyllisch zicht van Traben –Trarbach, en de wijdse bocht die de Moezel hier maakt; fantastisch mooi.

Ook hier een prachtige menukaart met veel keuze, dagverse producten en rijk gevulde schotels aan een democratische prijzen.

Na de middag konden de wandelaars het op iets gemakkelijker parkoers van ongeveer 10 km van Starkenburg naar Traben- Trarbach.

In een tweetal uur wandelde de groep door een licht glooiend landschap dat werd gekenmerkt door grote partijen geel koolzaad en donkergroene bossen. Door al dit moois vonden we heerlijke graswegels en leuke bospaadjes waar het heerlijk stappen was. Op het moment dat we de ruïne van de “Grevenburg” bereikten was het nog een scherpe afzink tot in Traben-Trarbach alwaar de bus ons oppikte.

De niet- wandelaars worden naar het stadje gebracht voor een wandelingetje of een terrasje in het mooiste dorp aan de Moezel

Daarna wacht ons in het hotel later in de vooravond een wijnproeverij.

Dit Weinhaus beschikt over een drietal wijnstroken op de hellingen langs de Moezel en heeft een lange familietraditie. We krijgen eerst door “pappi en mutti” een uitgebreide verkenning aangeboden van de wijnkelders, kelders die begin de jaren 1900 bolvormig werden gemaakt zodat de temperatuur overal hetzelfde zou blijven. Wij vinden er nog wat eiken vaten maar ook enkele in edelstaal in de vorm van grote tanks. Eiken vaten hebben een beperkte levensduur en geven bij  daarbij een minder goede smaak aan de wijn, die in edelstaal gemaakte opslagtanks bewaren de wijn onbepaald lang en laten de wijn onveranderd van smaak.

Ook de traditionele kurken worden vervangen door synthetische kurken, ook hier ligt de smaakvermindering door natuurkurken niet meer voorkomt. Wat ook de mogelijkheid geeft om de wijn liggend of staand te bewaren.

De wijnindustrie heeft het moeilijk, de moordende concurrentie van de grote warenhuizen, die steeds meer jongere wijnen opeisen, waardoor de wij niet lang genoeg meer kunnen rijpen en zo zijn volle smaak niet meer kan ontwikkelen. Een ander en specifiek probleem is dat de steile hellingen er voor zorgen dat men haast geen mankracht meer vindt om te snoeien en te plukken. Vandaar dat er hier en daar al wat plaatsen vaag liggen.

Na deze interessante rondleiding krijgen we en een zeer uitgebreide wijndegustatie aangeboden, en het komt op geen proevertje

Even later terug een heerlijk avondmaal met muzikale begeleiding en daarna de gelegenheid om eventjes op de dansvloer de benen te streek gaan wij tevreden en voldaan een weldoend dutje doen om de volgende morgen kiplekker in het ochtendgloren klaar te staan voor een volgende  dag.

Zaterdag 15 Mei

Na het uitgebreide ontbijtbuffet trekken we vandaag richting Hunsrück, de streek tussen Moezel en Rijn.

Wim heeft vandaag voor de wandelaars gekozen voor de “Masdacher Burrenherrweg” in Mastershausen, een prachtige en avontuurlijke wandelroute.

Vanuit dit dorpje heeft de toeristische dienst een uniek wandelpad aangelegd met nieuwe bruggetjes om de wandelaars op hun wenken te bedienen, het hoogste punt bevind zich op 325 m hoogte boven de zeespiegel. De eerste 5km zijn eenvoudig en bevatten niet al te veel hoogteverschillen maar het tweede deel is van een ander allooi. Na deze wandelvakantie bestempelden vele deelnemers deze wandeling als de mooiste van allemaal. Het traject bevatte heel wat afwisseling, we zakten diepe kloven in om aldaar op stapstenen het snelstromende riviertje te volgen. De laatste anderhalve kilometer wachtte er ons een harde noot om te kraken want vanuit de diepte moesten we heel wat hoogtemeters overwinnen; eerste kronkelde een smalle wegel in enkele haarspeldbochten omhoog om na het verlaten van het bos te worden opgevolgd door een breder pad dat maar bleef klimmen. Gelukkig bereikte iedereen zeer tevreden Mastershausen alwaar we in de plaatselijke wandelherberg werden verwacht voor een hartige maaltijd.

Voor de niet-wandelaars stond er vanuit het Middeleeuwse Kastellaun een huifkarrentocht geprogrammeerd. De drie koetsen lieten ons 2 uur lang intens genieten van deze landelijke streek. Dat het nog fris was zullen de dames vooraan op de bok wel gevoeld hebben.

Na de middag konden de wandelaars terug de baan op voor een 12km traject getekend met een 2 sterrenlabel dus behoorlijk te doen.

We vertrokken in Bell en wandelden in de richting van de burchtruïne van Kastellaun, algauw kozen we de richting van de Uhler Kopf, het hoogste punt uit de omgeving. Even later stuurden prachtige graswegels ons de Deimerbachvallei in alwaar we in de ‘Junkersmuehle’ opnieuw werden getrakteerd op een consumptie naar keuze Na deze verkwikking bleven we de mooie vallei volgen om via een niet al te scherpe klim Mörz en even later Buch te bereiken; ons eindpunt voor vandaag.

De niet wandelaars werden met de bus naar de Rijn gebracht, onderweg genietend van het prachtige landschap met tal van bloeiende koolzaadvelden. Na een dik half uur rijden we Sankt-Goar binnen, stad ‘des Hansenhonders’. Dit is een prachtig en gezellig winkelstadje aan de oevers van de Rijn. Je vindt er van alles en ook heel aangename terrasjes om even van te genieten als god in Frankrijk spreekwoordelijk dan, machtig mooi en o zo uiterst gezellig.

Na het avondmaal die terug muzikaal is opgeluisterd kiezen wij voor iets anders Wij gaan namelijk eens kegelen. Wij krijgen er twee uur gratis aangeboden door het hotel die wij er graag bijnemen, en ook hier van harte dank voor de aanbieding.

Het kegelen lijkt op het eerste gezicht eenvoudig gemakkelijk maar in werkelijkheid iets moeilijker dan toch om behoorlijk wat kegels om te bollen, een ‘strike’ is er niet gemaakt en daarvoor gaan wij nog heel wat dienen te oefenen. Nu in ieder geval het was een leuk gedoe en wij hebben ons zeer goed geamuseerd.

Zondag 16 Mei

Het is toch niet waar zeker, uitgerekend op de dag dat wij ons koffers inladen staat een stralend zonnetje aan de hemel, maar je daar is niets aan te doen. Maar wij gaan nog een wandelingetje maken dwars door de wijnvelden naar Punderich waar wij via een veer de Moezel zullen overvaren, ook een niet alledaagse gebeurtenis. Punderich is ook één van die kleine betoverende dorpjes met overwegend vakwerkhuizen langs de stroom.

Wij gaan eerst een stukje klimmen om even later de genieten van een panoramisch overzicht van onze verblijfstad Reil. Machtig mooi genieten van de zeer mooie streek er zijn haast geen woorden voor. Op zeker ogenblik vinden wij er een zeer lange viaduct met een bewogen geschiedenis, dit is namelijk de ‘Kanonenbahn’. Het was eigenlijk de spoorlijn die Berlijn met Metz verbond en diende als aanvoerbaan voor de Duitse munitie tijdens de oorlog.

Eens de Moezel over splitst de groep zich terug, de gevorderden gaan een flink stuk klimmen naar de Mariënburg en de  uitkijktoren op de Prinzenkopf. Het klimmen is een heel karwei maar eens boven is de beloning des te groter als zij het landschap en het panorama kunnen aanschouwen. Van hieruit overschouwen we de vele bochten van de Moezel, we genieten van de vele dorpjes die we zien liggen en we schrijven onze namen in het bezoekersboek dat boven aanwezig is. Na 11 heerlijke kilometers zetten we ons aan de boorden van deze heerlijke rivier en wachten met een ferme pint op de anderen die een boottochtje maken.

Nadat we ter hoogte van het veer waren gesplitst keren de andere wandelaars langs de boorden van de Moezel terug naar Reil en nemen zo deel aan de boottocht.

Om 12u30 dokt de boot aan en stapt een half leger in het rood geklede wandelaars van het schip af, het is een schoon zicht.

Nadien hebben wij nog een tweetal uren vrij voor een laatste verkenning en een middagmaal om dan om 14u30 richting huiswaarts keren.

Na nog een tussenstop zijn wij dan omstreeks 19u30 voldaan en zeer tevreden thuisgekomen van die heerlijke wandelvierdaagse.

Slot

In alle opzichten was dit een zeer geslaagde (wandel)vakantie waar iedereen van heeft genoten.

Aan Wim willen wij zeggen: fantastisch gelukt, je hebt er zeer veel werk en energie ingestoken en dat was zeker te merken, proficiat en van harte dank.

Verder konden wij ook rekenen op onze “werkslaaf” Kurt die al zijn taken waardig volbracht en de niet wandelaars keurig begeleide, ook aan jouw Kurt van harte proficiat en van harte dank.