Op verkenning door het rustige Pajottenland

De weersvoorspellingen beloofden weinig goeds, want als wij de trein nemen richting Brussel-Zuid dan, hangen dreigende wolken ons boven het hoofd. Tijdens de bijkomende busrit naar Lennik verandert dat er niks aan. Nu tijdens de ganse dag zal het niet overvloedig regenen, en de weermaker speelt een beetje kat en muis spel met ons regenscherm, gelukkig is er geen wind en valt alles beter uit dan voorspeld. Wij laten het niet aan ons hart komen en schrijven ons in voor het 12 km parkoers.

Vlak na de start, doet kastaar een eigenaardige vaststelling, want zijn echte naam is Algoedt en hij stapt samen met de wandelaars in de Alfred Algoetstraat, het is wel duidelijk gelijk klinkend maar toch is er een verschil in schrijfwijze. Wij mogen meteen rechts een smal klimmend tarmacje naar boven. Als wij boven komen zijn wij zogezegd de agglomeratie uit en ontrold zich het open golvende landschap zich voor onze ogen uit. Voor ons duikt ook de kerk van St. Maartens Lennik op en wij komen van St Kwintens Lennik, het zal een hele puzzel worden om die Lennikse Sinten uit elkaar te houden. Maar één ding is zeker wij zijn het glooiende Pajottenland in. De horizon toont ons een spits kerktorentje dat boven de bomen komt uitpiepen, ook komen wij langs kronkelende golvende weggetjes, maar ook wat holle wegen met heel wat fris lentegroen. Het zicht is prachtig in dit Pajottenland en de hemelse stilte in die open natuur zijn een heerlijkheid om te bewandelen, het is echt genieten, spijtig dat een fraai lentezonnetje niet op de afspraak is, maar ja wie doet daar iets aan. Eventjes de grote baan over, en wij zijn beland op een festival van zeer goed begaanbare kerkpaadjes, en veldwegen de ene al breder dan de andere, ook wat bospaden, en dat in een omgeving dat een lust is voor het oog en een hemelse stilte. Op meerdere heuvels staan ook wat grotere boerderijen, eigenlijk een beetje als heersers van dit vruchtbare land. Ook hier moet men vroeger een devote inslag invloed gehad hebben in de streek, want hiervan zijn de veldkapelletjes stille getuigen. Wij stappen de oude Geraardsbergsestraat, wij zijn toch niet te voet naar Geraardsbergen zeker, een heel klein stukje wel tot wij op het gehucht Nelleke komen wat deel uitmaakt van Eizeringe via een stevig klimmetje. In feestzaal Nelleken benutten wij onze eerste rustpost.

Eventjes na de rust zijn wij het smalle kerkpaadje richting Eizering op. Tussen de veldwegen door ook hier en daar een stukje bonkige nostalgisch kasseitje en dat tussen de velde.

Voor de wandelliefhebbers van veldwegen, kerkpaadjes en bosjes was deze wandeling een echte must, en dat in een heerlijk fascinerend en golvende landschap, het was er zo heerlijk genieten en rustig dat je het kan bestempelen als een paradijselijke natuurwandeling, echt machtig mooi.

Wij krijgen op het laatste nog een zoveelste smal kerkpaadje en tot onze grote verrassing staan wij plots op het dorpsplein en oog in oog met een indrukwekkend groot boerenpaard. Het is een feit wij bevinden ons hier als het ware in de bakermat van het Brabantse trekpaard, eens het internationale symbool van de streek een poosje verdwenen maar men is terug aan het werk om die bijna vergane glorie weer tot leven te wekken.

Wij passeren nog op het einde een lang gebouw in het geel geschilderd, het is de voormalige schepenbank. Dit gebouw garf vroeger onderdak aan de schepenen de beide Lennikken. De schepenbank was de locatie voor de rechtspraak.en later voor het administratievieve en  financiële bestuur van het dorp. Zij behoort tot de oudste van België. Tijdens de Franse revolutie werd dit orgaan afgeschaft en als vredegerecht opgestart. Het gebouw deed een tijdlang dienst als hoeve werd door de gemeente aangekocht en gerenoveerd en geeft thans het gezicht van het vredegerecht in het kanton Lennik, en zo krijgen wij nog een historisch slot van deze heerlijk afwisselende wandeltocht. Wij hadden eens een paar mensen beloofd om naar Lennik te komen wandelen, zij antwoorden ons je zal het je niet beklagen, en het was nog waar ook.