Happy day voor 4op1rij in de omgeving van St-Omer

De uitgave van de eerste clubdag was meteen raak, een mooi zomerzonnetje is er van bij het ochtendgloren bij, het zou een echte zomerdag worden met een temperatuur uitschieter van 35°. Een mooi gevarieerd programma was gepland, en wij konden zeggen joepie, als wij maar leute hebben en als wij er maar bij zijn, want de gezellige sfeer zat er meteen in.

De wandelaars van het eerste uur worden afgezet in het dorpje Helfaut. Meteen mogen wij het bos in, hier is onlangs een speciaal wandelpad aangelegd. Het wordt een mooi en afwisselend wandelpaadje, in de bomen zijn de vogels op post en in hier en daar een stil moerasje beelden om echt van te genieten. Het paadje heeft een golvend karakter, en de zon prikt met haar gouden stralen door het bladerendek want het kleureneffect optilmaal maakt.

Eventjes een serieus klimmetje en wij komen aan de betonnen koepel van La Coupole. Deze indrukwekkende koepel heeft zo maar eventjes een diameter van 72 meter, zijn muren 5,5 meter dik en men gebruikte er eventjes 55000 ton beton voor.Het gebouw is een onderaardse stad en werd in 1944 door het Duitse leger gebouwd voor de lancering van de V2 raketten bestemd om Londen te bestoken. De installaties zijn niet in gebruik genomen de oorlog duurde gelukkig niet lang genoeg, anders had het huidige Europa er anders uit gezien, gelukkig maar. Via een stel nijdige hellingetjes genieten wij boven van prachtig panorama’s van de streek, maar de hellingen zijn gemakkelijk te nemen want wij vinden er houten trappen. Ook krijgen wij enkele mooie beelden van de krijtrotsen. Na het bos komen wij van een loofrijke omgeving  in volle zon terecht op een heuvelrug , gelukkig staat hier een ideaal briesje die ons een zeer aangenaam gevoel bezorgt maar ook de korenhalmen vriendelijk naar ons doet wuiven en vervolgens is het weer een festijn van prachtige landschappen die ons tot in het dorpje Warsage S/ L’ AA, dat is meteen het einde van onze eerste wandeltocht in het “ Pays de Lumbres”, waar ook het stroompje doorvloeit.

Hier start dan ook het tweede gedeelte van de wandeldag door zeer boeiend machtige en rustige streek. Terug een wandeling van ook een 12 km om U tegen te zeggen, en dit volgens de opgevangen beoordelingen van dat tweede gedeelte.

Zij die met het tweede deel niet mee wandelden werden met de bus naar St. Omer gebracht.

Daar kwamen de niet wandelaars terug de bus opstappen, want die waren in de gelegenheid geweest om het mooie en geschiedkundige bisschopsstadje te bezoeken. Teven hadden zij ook de gelegenheid gehad eventjes de sfeer van de plaatselijke markt op te snuiven, en heerlijk gezegd ook dat was prachtig meegevallen. Nadien vertrokken wij voor een boottocht van anderhalve uur naar de moerassen van Clairmarais.

Het droogleggen van deze moerassen is aanvankelijk het werk van de monniken, maar ook de bewoners hebben later het werk voortgezet. In 1727 zijn dan twee Nederlandse wijzen naar de streek afgezakt om hun waterbouw technieken over te brengen. De moerassen hebben een oppervlakte van3200ha, 2000hectaren zijn akkerland en een 1200 hectaren water, wat zich openbaard in 160 km rivieren en kanalen.

Op onze linkerkant bemerken wij het bos van Clairmarais, of het reigersbos, want hier is de reiger een uitstervende vogelsoort en daarom is men hem gaan beschermen. Ieder jaar worden de nesten geteld en verleden jaar waren dat er 127 nesten, gevestigd in hoge bomen op 30 meter hoogte en gemaakt van dikke takken. Deze vogel heeft twee benijdenswaardige gaven, ten eerste hij heeft zeer veel geduld, kan soms uren roerloos blijven staan om een prooi te verschalken en bovendien heeft hij een zeer scherp zicht. Is gemiddeld anderhalve meter hoog, weegt anderhalve kilogr tot 1, 750 kgr, en eet ieder dag zijn gewicht aan voedsel dat hoofdzakelijk vis is, maar ook een kuiken van één of ander watervogel kan er ook bij.

In de winter zijn de mensen verplicht van enkel dagen proviand in huis te hebben, en voor dringende gevallen zoals een doktersbezoek moet het ijs verplicht gebroken worden zodat de dokter per boor op de gevraagde plaats kan komen. Ook eigenaardig, bij streng vorst worden de eiken bootjes uit het water genomen want zij zijn niet bestaand tegen de ijsdruk.

Machtig is het varen in dat uitzonderlijk natuurgebied, en het is oppassen geblazen als wij onder de lage bruggetjes doorvaren of anders is het ding dong en met Uw knikker ertegen dag moeder, ook je tenen niet buiten de boot steken of zij zou kunnen haperen aan afgezaagde boomwortel om doorgang genoeg te hebben.

Die moerassen zijn eigenlijk ontstaan door het afgraven van de turflaag die men droogde op stro omdat zij niet aan de grond zou plakken, die men dan in stukken verdeelt en gebruikte als brandstof. Wij varen zelfs de “ Moulin Rouge” voorbij, het is wel niet deze van Parijs begrijperlijke wijze.

Alle beplante stuken zijn afgebakend door ontelbare smalle kanaaltjes. Hier worden per jaar 8 miljoen bloemkolen geoogst, deze bloemkolen worden geoogst als er anders nergens bloemkolen meer voorradig zijn. Ander gekweekte groenten zijn artisjokken, jawel Brusselse spruitjes, selder andijvie en aardappelen. Het is een uniek zicht al die vele groetentuintjes rondom rond in het water. Het waterpeil heeft een soort eb en vloed en het verschil schommelt van 0 tot 20cm, het diepste verschild van 50 cm tot 5 meter.

Uit het water wordt jaarlijks 40ton vis bovengehaald, de meest voorkomende soorten zijn snoek en paling, maar ook karpers en enkele andere soorten. Hier kan je ook nog rivierkreeftjes vangen, maar de zachte waterkrab is verdwenen.

Even later bereiken wij het eindpunt van onze anderhalf uur durende boottocht over die fascinerende watervlakte het was echt een fantastische belevenis, en in het aanpalende cafeetje genoten wij rap van een heerlijke grote frisse pint of ander drankje.

O ja op de boot kregen wij een Nederlandstalige tekst mee, en wij willen langs deze weg onze gelegenheid verslaggeefsters van harte danken voor het voorlezen van de tekst, voor ons bootje was dat Liliane en voor het andere bootje Marina.

Intussen zijn ook de wandelaars van de tweede wandeltocht die zich voldaan voelen en gelukkig en kunnen zij ook nog van een gesmaakte verfrissing genieten om dan wat later de bus op te stappen richting Watou.

Hier krijgen wij op de Paradijshoeve uit 1773 , de gelegenheid om te genieten van een vorstelijke barbecue en vooraf gegaan door een heerlijke Picon, as je nouw zouden de Nederlanders zeggen van verbazing. Het was vorstelijk genieten op die zomerse avond in een paradijselijk stille omgeveving, echt Magnifiek, beter kon moeilijk zijn.

Als slot willen wij Wim van harte danken en feliciteren voor zijn voorbereidend werk en zijn inzet, het was machtig mooi en kijken al reikhalzend uit naar een volgende uitgave.

Ook onze vriend Kurt willen wij in dezelfde hulde betrekken voor zijn inzet, want terug begeleide hij feilloos de niet wandelaars en deed de boodschappen, en met een vlotte gedienstelijke buschauffeur Stefaan kon onze club hoogdag niet meer stuk