Met de "Schooiers" in de regen door een prachtige natuur

Kom dat tegen, je zet een prachtig parkoers uit in een bekoorlijke streek, en uitgerekend die dag regent het, zeggen dat het daags voordien haast hoogzomer was. Ja voor de plantjes en de bomen een zegen, maar voor menig wandelaar viel het een beetje tegen. Alhoewel hadden de Schooiers, na het afsluiten van de inschrijvingen nog ongeveer een 1000 deelnemers kunnen noteren, wat gezien de omstandigheden behoorlijk goed was. Het was opgehouden met regen toen wij de startzaal verlieten en zelfs de zon probeerde eventjes door het zware wolkendek door te breken als wij kozen voor het 12 km parkoers.

Na de spoorweg te zijn overgestapt en eventjes verder het dorp uit, zien wij onmiddellijk dat wij in een streek van sierplanten zijn beland. Nog geen kilometer verder hebben wij een prachtig beeld van de levensader van de streek, en tussen de planterijen ook enkele weiden met bonte koeien wat er op wijst dat hier ook nog wat aan landbouw word gedaan.

Men zegt soms alles word met de paplepel ingegeven maar hier is het blijkbaar anders want wij stappen wel de pollepelstraat op. Een eerste bloemenpakket vinden wij langs de gevel van een oud schuurtje, een bloeiende rode Rododendron en een witte vlier maar even later een veld met roze pioenen die klaar staan om te bloeien.

Het is echt zeer aangenaam genieten van de verschillende aangeplante percelen. Keurig onderhouden en prachtige natuur en dat in alle rust machtig mooi. Meteen kunnen wij vaststellen dat de plantenkwekers echt kunstenaars zijn, dat zij de verschillende kleuren zo kunnen planten dat het geheel een fantastisch kleurenboek lijkt dat is vakmanschap.

De weekmaker laat het eerst wat druppelen maar na een tijd is het gewoon doorregenen, gelukkig is er geen wind en kunnen wij veilig en wel van onder ons regenscherm de mooie streek gade slaan, en daar kunnen wij maximum van genieten want het parkoers gaat dwars door de planterijen, daarom langs deze weg van harte dank aan alle kwekers voor de gastvrijheid dat wij hun terreinen mochten bewandelen, en zo komen wij voor een eerste rustpost in de inschrijfzaal terug, wij laten het niet aan ons hart komen en zelfs de koekoek trekt het zich niet aan want in de verte horen wij hem roepen.

Voor de tweede lus stappen wij terug de baan op al regent het behoorlijk hard, maar het kan ons niet deren. Aanvankelijk zijn wij enkele verzorgde wijken in en komen aan de buitenrand op een groen wandelpaadje terecht, om even later terug door de planterijen door te komen en het gaat nu pas echt regenen want er zijn blaasjes bij. Het tweede gedeelte is een afwisselend beeld van de bewoonde wereld en landschappen. Eventjes een heel klein stukje Dendermondse steenweg op en dan links het bos in met een aangelegde siertuin met uitlegborden, alle planten hier zijn geschonken door de plaatselijke telers.

Zo krijgen wij een stukje geschiedenis over de roos die zo oud is als de wereld. In het oude China waren er enorme rozenvelden. In de keizerlijke bibliotheek stonde jaren geleden al 500 boeken over rozenteelt. De Romeinse keizer Nero, bestelde voor zijn feestmalen zoveel rozen dat hij zijn gasten onder de bloemblaadjes kon bedekken. De Perzen hadden het dan over een nachtegaal die verliefd werd op een witte roos, toen de vogel hoorde dat de roos de bloem der bloemen was vloog hij er op af, omhelsde haar en prikte zich aan de doornen, en door de bloeddruppels zou de rode roos zijn ontstaan. Het is een prachtig aangelegde rozentuin maar wij waren te vroeg de bloemen stonden nog in de knop.

Er is nog een kikkerpoel en zo leren wij nog iets over de groene kikker. Eind Mei begint de paring, de mannetjes kwaken om het luidst en blazen hun kwakblaas zo groot mogelijk in de hoop een vrouwtje te kunnen versieren. Maar de concurrentie is moordend want de mannetjes kikkers proberen de kwakblaas stuk te bijten, eens dat gebeurt verdrinkt de kikker. De groene kikker leeft normaal 10 jaar en is na drie jaar geslachtsrijp.

Wij waren wel welkom in de Warandetuinen en den Blakken, deze stuifduinen zijn een 15000 jaar geleden tijdens de laatste ijstijd, op sommige dagen is het er snikheet maar in de nacht is het dan weer barkoud een echt woestijnklimaat dus.

Als wij de laatste kilometers opstappen, is het gedaan met regenen zeker.