Een rustige zwerftocht door het Pajottenland

In Brussel – Zuid wisselen wij de trein, voor de lijnbus naar Schepdaal, voor de provinciale wandeldag Brabant. Het is nog zo een verkenning van om en bij het half uur eer wij ter bestemming zijn, meteen een aangename kennismaking met de streek die graag is meegenomen. Aan busverbindingen met Brussel geen nood want om het uur is er verbinding.

Het weer oei oei dat is gene vette, ’s morgens vroeg een goede regenvlaag, later in de morgen dreigende wolken, winderig en om en bij de 12° dag moeder. Nu wij zijn ter plaatse en kiezen voor het 12 km parkoers, dat op een paar vlaagjes waarbij de grond eventjes nat word kunnen wij het parkoers afstappen.

Een smal paadje langs de sportvelden van de Caerenberg brengt ons even het dorp uit en  naar het golvende landschap. Een landschap o zo stil aan de rand van die bruisende hoofdstad. Het paadje kronkelt zich verder door de velden en links van ons zien wij de silhouetten van de grootstad, de meest bekende is die van de basiliek van Koekelberg.Ook aan de horizon en op onze weg enkele kerktorentjes van naburige dorpjes. Even later gaat het paadje over in een tarmacje en komen wij op het grondgebied Schepdaal – Kapelleveld, maar een klein tijdje nadien komen wij op de agglomeratie St. Gertrudus-Pede een deelgemeente van Dilbeek. Eventjes in het dorpje de grote baan dwarsen en via een smal dalend padje zijn wij terug in de natuur en dit brengt ons bij de watermolen. De watermolen is van het type banmolen en werd in 1392 voor het eerst vermeld. De huidige molen is volgens muurankers gedateerd uit 1774. In 1965 is het molenbedrijf stopgezet en in 1974 als monument erkend. Is door de gemeente Dilbeek gerestaureerd en heeft thans een educatieve waarde.

Ook een groot bord met afbeelding van een schilderij van Pieter Breughel siert de weg, en even later gaan wij nog een dergelijke afbeelding vinden. Het spreekwoord dat er op afgebeeld word is dat van de boer en de vogeldief. Het spreekwoord zegt wie weet waar het nest zit heeft de kennis, maar wie het nest rooft heeft de inhoud.

Veldwegen en smalle paadjes laten ons genieten van dat heerlijke Pajottenland, en dat in een hoek dat niet zoveel bewandeld word. Ook in het landschap te zien de zendmast van St. Pieters leeuw de eerste grote televisiemast om de T.V. beelden heinde en ver te kunnen uitstralen.

Eens in ST.Anna-Pede kunnen wij in een knus ontmoetingscentrumpje onze rustpost benutten en dit op de top van de Steenberg.

Eventjes voor het kerkje links op de Pede vallei in, en op het pleintje vinden wij nog een stokoud cafeetje opgetrokken in vakwerk, echt een, idyllisch beeld.

Het volgend Breughel tafereel is de terugkeer van de kudde uit 1865. Hier wil de kunstenaar zijn 3 geliefkoosde oerelementen verenigen. Namelijk de aarde van Vlaanderen, het gebergte van de Alpen en het altijd aanwezige water. En dat laatste kunnen wij aan de lijve ondervinden het begon te regenen, en zo een tijdje speelden de wolken een kat en muis spel met de zon, maar de regenvlaagjes waren niet zo hevig.

Een steil klimmetje brengt ons op de snikberg, en voor het laatste gedeelte beginnen ons kuiten toch een beetje te spannen, want er komt meer pit in de klimmetjes, maar nog steeds te doen hoor. De dreigende wolken zijn achter ons doorgeschoven en het weer begint warempel te beteren.

Nog eventjes een dalend paadje in die zeer genietbare Pede vallei en zo bereiken wij de aankomst van een afwisselende maar ook verzorgde wandeling. Aan alle medewerkers van harte proficiat en van harte dank voor jullie inzet. Wij van ons kant laten een boodschap achter voor zij die thuisbleven van deze wandeling zij hebben een uitstekende natuur en landschap wandeling gemist.