Natuur en geschiedenis troef bij jarige Boezingse wandelclub

Deze jarige club was voor de gelegenheid moeten uitwijken naar het sportcomplex Den Tap in Langemark, en dit voor de rally van Ieper.Het weer mocht wel ietsje beter geweest zijn, want het was zwaar bewolkt, winderig en 11°, was het wat minder, maar één positieve noot hadden wij wel voor de zeer veel opgekomen wandelaars, het bleef droog en het was al heel wat. Wij laten het niet aan ons hart komen en zijn het parkoers van de 14 km op.

Wij stappen de wijk in en zijn een lus gaan maken rond het centrum, en via een gezellig smal en groen paadje komen wij de wijk uit. Bij het verlaten van de agglomeratie zijn wij het landbouwlandschap in, langs een hoge haag van ranke populieren. Op onze weg een park met allerhande neerhofdieren, en enkele zeer jonge geitjes die speels over het gras springen echt een vertederend zicht. Maar ook Leo de pauw staat trots te pronken. Even verder een oorloogsouvenir, een bomkrater in de vorm van een poel en een oude bunker.

De grote boerderijen, uitgestrekte velden, en het vee op de weide laten ons vaststellen dat wij terug in het rijk zijn van boer boer. Op bepaald moment bevinden wij ons op een stukje volksverhalenroute, en aan een praatpaal kunnen wij het verhaal beluisteren van de Duitse schaapherdershond, en dat in het West- Vlaams of in het keurig Nederlands, je hoeft enkel de juiste knop in te drukken. Langs het kronkelende beekje midden in de natuur bereiken wij Ieper Sint Juliaan waar wij in het cultureel centrumpje onze rustpost benutten. Het is ook de thuishaven van de reuzen Kamielten en Emelite.

Via de perperstraat zijn wij terug landelijk weg, en even later worden wij een kerkwegel opgestuurd. Dit is één van de enig originele kerkpaden in de streek. Deze voetweggetjes werden vroeger gebruikt door landbouwgezinnen om tussen de velden door het dorpscentrum te bereiken. De evolutie der tijden, ruilverkavelingen, en landschapswijzigingen was de oorzaak dat veel van deze wegels teloor gingen als voetweg.

Ook via een bord leren wij het verschil tussen een Duitse en een Britse bunker. Duitse bunkers zijn gegoten tussen plankenconstructies en rijshout, of tegen een muur van zandzakjes de muren waren rechtopstaand en soms bolvormig, daarom dat de Britten zij vaak pillendozen noemden De deurgaten zaten aan de oostkant en de eventuele schietgaten aan de westkant. De Britse zijn meestal gegoten tussen metalen golfplaten, meestal bolvormige lage cilinders op lange muren. Hier zijn de schietgaten aan de Oostkant en de poorten langs de Westkant.

Even verder in het open landschap een monument met als opschrift Kitchener Wood. In de Middeleeuwen was hier nog zeer veel bos. Rond 1900 was van dit reusachtige woud maar weinig overgebleven in Langemark. Tot St. Juliaan was er enkel nog het wijngaardbos. Een kuiper uit het bos gebruikte de eiken om duigen te vervaardigen voor zijn vaten en kuipen.

In de eerste wereldoorlog was het bos gebruikt om de Franse troepen te huisvesten en allerlei voorraad plaatsen aan te leggen. Toen de Duitser het veroverden vonden zij veel opslagplaatsen en gebouwtjes en ondermeer een veldkeuken.en zij gaven het bos de naam Bois de Cuisiniers. Als de Britten het veroverderden gaven zij het de naam Kitchener Wood. Later vergaten de Britten de betekenis en noemden het toevallig naar de naam van hun toenmalige oorlogsminister die de naam Kitcheren droeg, na de oorlog bleef van het bos zeer weinig over.

Over de open vlakte waait een stevig windje en wij passeren één van de Britse kerkhoven.

Ook deze zijn gemakkelijk te onderscheiden door hetzelfde basisconsept dat in het begin van 1918 werd vastgelegd. Lage muren, eenvoudige zerken, en Britse planten die doen denken aan een Engelse tuin.

Op onze linkerkant zien wij het windmolenpark van Ieper. Momenteel het grootste windmolenpark van België, tot stand gekomen tussen 4 bedrijven namelijk, Aspirava, Suprawinds, Electrowinds en Colruyt en telt 9 windmolens langs het kanaal.

Deze op de westkant hebben een ashoogte van 85 m, op de oostkant is de ashoogte 100 m.  het park kan stroom leveren voor 10000 gezinnen.

Van de hemelrijkstraat komen in de briekestraat en zetten onze weg verder op het 14 km parkoers doorheen de velden. Wij komen de agglomeratie Langemark toegestapt en krijgen in een keurig grote landbouwloods van de familie Baele onze tweede rustpost te benutten. Langs deze weg van harte dank voor de gastvrijheid.

Onderweg vonden wij tegen een boomstam nog een geschenk voor Dovo, namelijk een niet ontplofte granaat en zo komen wij binnen van een rustig natuurlijke en leerzame wandeling.

Een laatset oorlogsouvenir krijgen wij aan het monument over de steenbeek, hier vond het eindoffensief plaats op 28 September 1918 De inlichtingsborden onder weg gaven beslist een meerwaarde aan deze wandeling

Nadien deden wij ons nog tegoed aan een lekkere pannenkoek, of een heerlijk Hommelbier in een gezellig familiale sfeer en hopelijk kunnen wij dat nog vele jaren beleven want in Boezinge zijn zij nog niet moe, gasten hou jullie goed het allerbeste en tot een volgende wandelgelegenheid.